Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘Geloof zit in een kostbaar doosje’

Catherine Keyl over haar zoektocht naar God

Catherine Keyls oprechte zoektocht naar God boeide zeven jaar geleden elke week één miljoen kijkers. Na ‘Catherine zoekt God’ staat de uitgesproken presentatrice voor een nieuwe uitdaging: ‘Catherine voor de Verandering’. “Geloven is niet concreet en toch geven mensen zich er volledig aan over. Dat intrigeert me.”

Hoe indrukwekkend ze de ontmoetingen in Catherine zoekt God ook vond, een persoonlijke Godservaring kreeg ze niet. Toch gingen de persoonlijke ontmoetingen haar niet in de koude kleren zitten. Noemde ze cabaretier Herman Boon aanvankelijk “een vreselijke man”, zijn lied voor haar ontroerde haar diep. Andries Knevel riep juist weer jaloezie in haar op “met zijn verhaal over zijn bliksemschichtbekering”, vertelt Catherine (63). “Waarom híj wel en ik niet, hè? Liever zou ik met dikke tranen in mijn ogen tot het geloof zijn gekomen, net als Henny Huisman in Henny zoekt God. Ik kan het niet uitstaan dat mij zoiets bijzonders niet is overkomen en dat ik het geloof maar niet snap. Dom ben ik niet, dus daar ligt het niet aan. Maar waaraan dan wel?”

Mafkees
Aan een gebrek aan christelijke invloeden in haar leven kan het niet liggen. Catherine groeide op in een gezin met een Joodse vader en een katholieke moeder, die later protestants werd. Zodoende bezocht ze samen met haar zusje de zondagsschool en zat ze op een christelijk lyceum. De bijbelverhalen kende ze en haar werk bij de IKON en de NCRV paste in het christelijke plaatje. Toch ontpopte Catherine zich tot een sceptisch, onkerkelijk persoon, die duizenden mensen interviewde in programma’s als Avro’s Service Salon, De 5 Uur Show, Catherine en de talkshow MAX en Catherine. “Midden jaren tachtig deed ik elk vaag verhaal van mediums of vreemde spirituele ervaringen af als onzin,” blikt ze terug. “Overal zou uiteindelijk een verklaring voor zijn en je moest toch een flinke mafkees zijn als je daarin geloofde. Twintig jaar later zie ik dat heel anders en weet ik dat niet overal een cerebrale verklaring voor is. Nee, geloof is niet per definitie vaag geleuter over niets. Het kan mensen blijkbaar heel erg bezighouden en steun geven.”
Blijft het voor haar persoonlijk wél vaag? “Ja, en ik vrees dat dit altijd zo zal blijven met geloven. Toch kan ik dat steeds beter accepteren, dat geeft rust.”

Komma
Die rust ziet ze als de vrucht van haar eigen bescheiden pelgrimage in de wereld van de spiritualiteit, die niet ná het EO-programma stopte. “Sommige mensen vonden het maar vreemd dat het kwartje niet was gevallen na al die inspirerende ontmoetingen. Ik had mijn kans gehad en hem niet gegrepen, vonden ze. Zelf zie ik het als minder definitief. Ik houd altijd dat deurtje op een kier, zet sowieso niet graag punten in mijn leven. Dat heeft zó weinig zin, ook omdat je zelf maar erg weinig kunt bepalen in het leven. Stel, je zet een punt achter je zoektocht, en een dag later word je smoorverliefd op iemand die ontzettend ‘in de Heer’ blijkt te zijn. Honderd procent zeker dat je dan opnieuw gaat zoeken! Daarom zijn punten zinloos; ik zet liever komma’s.”

Dwang
In breder perspectief ziet Catherine haar eigen ‘geloof’ als heel erg van deze tijd. “Op mijn site Catherine.nl is het thema spiritualiteit het meest populair; honderden mensen klikken daar dagelijks op. Dat vind ik opmerkelijk en zegt meer over het geestelijke klimaat van nu dan over mij, aangezien mensen mij helemaal niet zo zullen associëren met geloven. Al zei Andries Knevel ooit over mij dat ik een supermarktgeloof heb – er is van alles te halen en ik pik alleen de leuke dingen mee. Daar had hij gelijk in. Ik wil vrijheid en heb een hekel aan dwang of groepsdruk. Waar ik ook niet van houd? Een kerk. Het gebouw kan prachtig zijn, maar de gemeenschap daarbinnen stoot me af. Al die regeltjes beklemmen me, dat gelet op elkaar.”

Zielenroerselen
Geloof ziet ze dan ook als een privé-zaak, waar ze het liefst zo weinig mogelijk en public over praat. Catherine: “Ik ben altijd en overal open over, maar vind dit het laatste stukje wat ik graag voor mezelf houd. Ik poseer nog liever naakt in een blad, dan dat ik mijn religieuze zielenroerselen met de massa deel. Geloof zit in een klein kostbaar doosje waar ik niet iedereen ongevraagd in laat kijken. Dat sta ik niet toe.”
Is de keuze om dit programma te gaan maken dan niet opmerkelijk? De kans dat ze iets moet delen uit dat doosje is immers groot. “Dat maakt het ook zo eng, hoewel niet ik, maar mijn gast centraal staat. Toch neem ik dat risico. Het zullen dan ook allerminst afstandelijke gesprekken worden. Als onkerkelijke interviewer met jarenlange ervaring ga ik alles uit de kast halen om het te snappen. Waarom stralen sommige christenen zo’n mysterieuze rust uit? Waarom kan een verslaafde alleen door Jezus afkicken? En wat is de meerwaarde van geloven in je dagelijks leven? Dat zijn vragen die me oprecht bezighouden.”

Vanaf 1 december 2009 is Catherine voor de Verandering te zien op Nederland 2.

Tekst: Maarten Nota
Beeld: Gert-Jan van der Tuuk

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over