Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Zij gelooft, zij niet

Mirjam en Regina in gesprek over geloven

in Geloven

In een oude VW-camper reisden Mirjam Bouwman (32) en Regina Romeijn (32) stad en land af om meer begrip te kweken tussen gelovigen en niet-gelovigen. Na drie succesvolle seizoenen verdween ‘Zij gelooft, zij niet’ van de buis, maar ging hun zoektocht achter de schermen door, én veranderde de titel gaandeweg in ‘Zij gelooft, zij anders’.

Over de Hilversumse hei weerklinkt een hoge gil. Het is de gecombineerde angst- en plezierkreet van Mirjam, die achteruitrijdend op de Visie-tandem vurig hoopt dat stuurvrouw Regina geen brokken maakt. Stuntelend slingeren de twee door het licht glooiende landschap, met op de achtergrond de hoge zendmast van het Mediapark. Door de signalen uit die toren kent het grote publiek hen: Mirjam als EO-gezicht van programma’s als De Verandering en Een Goed Begin én als presentator van de Nederland Zingt-dag. Regina inmiddels als presentator bij de AVRO, nadat ze eerder voor Net5 en de NCRV had gewerkt.
Maar het begon in 2003 met Zij gelooft, zij niet. Mirjam (gelovig) en Regina (niet-gelovig) denken met warme gevoelens terug aan het EO-programma. Nog altijd krijgen ze veel reacties. “Drie mensen vroegen me deze week nog wanneer we weer samen op de buis te zien zijn,” glimlacht Mirjam. “Het heeft duidelijk reuring veroorzaakt.”

Reünie
Ruim vier jaar na de laatste uitzending lijkt deze fietstocht op een reünie; een leuk weerzien van twee ‘gelegenheidsvriendinnen’ die terugblikken op drie tv-seizoenen. Hoewel het hen geen enkele moeite kost om tal van leuke anekdotes in geuren en kleuren te beschrijven, kun je toch niet spreken van een echte reünie. Want nog maandelijks zien de meiden elkaar, meestal ergens in Regina’s woonplaats Amsterdam. Hun grootste hobby is “kleten”, verspreekt Regina zich. “Ik bedoel, kletsen en eten. Echt ons ding: goed eten en tussendoor de hele avond babbelen.”
Regina herinnert zich dat sommige mensen dachten dat ze speciaal voor het programma aan elkaar gekoppeld waren. “Maar Mir en ik zijn sinds midden jaren negentig goede vriendinnen, zelfs hartsvriendinnen. Ik voel me namelijk helemaal bij haar thuis en zie haar als een nieuwe moeder Theresa van deze aardbodem, als een soort rondlopend geweten.”
“Dat is echt too much, hoor,” sputtert Mirjam tegen. “Weet je dat jij heel mooi en eerlijk over mensen kunt praten? Jij hebt veel begrip en haalt het beste in me naar boven. Maar ja, daar ben je ook gediplomeerd coach voor.”
Overduidelijk is dat de twee weinig moeite hoeven te doen om mooie woorden over elkaar uit te storten. Na de vraag wanneer ze voor het laatst ruzie met elkaar hadden, valt er even een stilte en kijken ze elkaar glazig aan. “Ruzie?” roept Regina dan. “Ik zou niet weten waar ik met Mirjam ruzie over moet maken.”

Bliksembekering
Hun innige vriendschap ontstond in de jaren negentig na een vakantie in Italië. In die periode volgde de christelijk opgevoede Mirjam de Dans- en Musicalacademie in Amsterdam. Ze had gastrolletjes in onder andere Goede Tijden Slechte Tijden, speelde in de musical Oliver, danste in het showballet van Henny Huisman en maakte haar tv-debuut met een belspelletje bij Yorin. Met haar geloof deed ze nauwelijks iets en niets leek haar in de weg te liggen om een glansrijke carrière op te bouwen – totdat ze zelf op de rem trapte. Hoewel ze het geen bliksembekering noemt, veranderde haar leven binnen enkele maanden radicaal. “Ooit had ik God beloofd de Bijbel van voor naar achteren te lezen en iets in me zei dat de tijd rijp was. Met frisse moed begon ik op bladzijde 1, maar kwam er niet doorheen. Ik begreep er weinig van en het raakte me nauwelijks. Dus klopte ik bij een jongen aan die bekendstond om zijn doorleefde geloof; hij sprak voortdurend over Jezus. Op zijn advies begon ik in het Nieuwe Testament en Jezus’ woorden in de Bergrede grepen me direct. Ik las over wedergeboorte en over Zijn offer voor mij. Wat er precies gebeurde, weet ik nog steeds niet, maar ik voelde de Heilige Geest fysiek in mij komen en wilde niets liever dan Jezus volgen. Vanaf die dag is Hij mijn Redder en Vriend!”
Regina, die werd geboren in een katholiek nest in Purmerend, herinnert zich dit nog goed, net als de ontdekkingstocht van Mirjam die volgde. “Jij had direct door dat je leven ging veranderen en vertelde er veel over, zodat ik erin mee kon groeien. Pas in Zij gelooft, zij niet ontdekte ik hoe diep jouw geloof was gaan wortelen in je leven en hoeveel Jezus voor je betekent.”

Ave Regina
Zo vol overgave als Mirjam zich op haar geloof stortte, zo weinig kon Regina daar mee. Die conclusie was snel te trekken na de ruim veertig uitzendingen die het vrolijke stel samen maakte. “Ik had in die tijd alleen kritiek op wat ik van het geloof kende,” stelt Regina. “Af en toe ging ik met familie naar de katholieke kerk en als gezin bezochten we alleen met Kerst de nachtmis. Het eten na afloop vond ik erg gezellig, maar naar wat voor voorstelling ik had gekeken? Geen idee! Het was een nietszeggende andere wereld waarin ik de taal niet sprak en geen connectie met mijn beleving vond.”
Mirjam liet op haar beurt geen gras groeien over haar ommezwaai. Ze begon aan een studie theologie om het pastoraat in te kunnen gaan – ze wil ziekenhuispastor worden – en schreef een spontane sollicitatiebrief naar de EO. Daar begon ze met theatertours en een jaar later ontsproot het idee voor Zij gelooft, zij niet. “Ik twijfelde geen seconde of ik als niet-christen wel met de EO in zee moest gaan,” weet Regina nog, die destijds bij een groot reclamebureau werkte. “Wel moet ik bekennen dat ik in mijn afscheidsberichtje aan collega’s de omroep niet bij naam heb genoemd. Niet dat ik me schaamde, maar ik wilde het liever persoonlijk toelichten. Bij mijn vertrek kreeg ik een poster met een foto waar ik heel devoot op stond, met daaronder de tekst ‘Ave Regina.’”

Opwekking
De drie spraakmakende seizoenen die volgden, brachten het duo in hun retrobusje langs huilende Mariabeelden, ernstig zieke mensen, een kerk waar benen naar verluidt spontaan aangroeiden en emotionele momenten op de pinksterconferentie Opwekking. Mirjam had Zij gelooft, zij niet aan kunnen grijpen om Regina tot geloof te brengen. Heeft ze daar moeite voor gedaan? “Nee! Nee, echt niet. Veel mensen vroegen me destijds: ‘En? Is ze al tot geloof gekomen?’ Maar, hallo, moet iemand binnen een bepaalde tijd tot geloof komen, terwijl sommige mensen daar vijftig jaar over kunnen doen? Gaat God niet met ieder mens Zijn weg? Ik vond dit vervelende vragen, al had ik natuurlijk wel de stille wens dat Regina geraakt zou worden.”
“Dat gebeurde soms ook,” vult Regina aan, die vooral de taak had om zichzelf te blijven als kritische buitenstaander. “Zo herinner ik me een dienst op de pinksterconferentie Opwekking, waar duizenden mensen intens verlangden naar een ontmoeting met God. Op dat moment wuifde ik het weg als een soort groepsenergie, maar het raakte me wel degelijk. Buiten het zicht van de camera ben ik zelfs met tranen in mijn ogen die tent uitgelopen, omdat ik geen controle – erg belangrijk voor mij – had op de golf die me overspoelde. Was het alleen emotie, of toch iets spiritueels?”
Mirjam: “Zat je misschien ook gevangen in je rol als ‘zij niet’? Je ervoer iets, maar moest direct op de rem trappen, omdat het niet in het programma paste?”
Regina: “Zeker, want dit programma draaide ook niet om mijn zoektocht naar God. Toch zeiden sommige christenen tegen me dat er zaadjes in mij werden gepland die ooit tot ontkieming zouden komen. Toen wilde ik daar absoluut niet aan; inmiddels denk ik daar heel anders over.”

Paplepel
Na het programma bleef ‘zij gelooft’ bij de EO plakken en ontmoette ‘zij niet’ op buitenlandse reizen talloze mensen met de meest uiteenlopende religies. “Vroeger geloofde ik niets, nu weet ik zeker dat God bestaat,” vat Regina bondig samen. “In het programma viel het me al op dat driekwart van onze gasten een soort innerlijke rust over zich had. Diezelfde glow (gloed, red.) zag ik terug op het gezicht van mensen met andere goden en geloven. Ik weet dat jij, Mirjam, hier heel anders over denkt, maar ik geloof nu dat God Zich in al die andere religies laat vinden. Sluit je andere geloven uit, dan maak je God kleiner en minder liefdevol dan Hij is. Hoe je uiting geeft aan je geloof, is in mijn beleving veelal cultureel bepaald, terwijl het kernwoord in de meeste religies onvoorwaardelijke liefde is.”
Regina is haar ‘oude streken’ uit het programma niet verleerd en gooit Mirjam een pittig discussiepunt voor de voeten. “Moet dat jochie in een afgelegen Berber-dorpje, dat de woorden van Mohammed met de paplepel krijgt ingegoten, echt christen worden om zijn toekomst veilig te stellen? En wat als hij het Evangelie nooit hoort? Is hij dan – zonder keuze – voorbestemd voor de hel?”
“God kent het hart van mensen,” reageert Mirjam rustig. “Hij weet waar je wieg stond, wat voor leven je hebt gehad, of waarom iemand het geloof de rug heeft toegekeerd. Want stel dat iemand is misbruikt door haar vader die predikant is. Natuurlijk rent zo’n kind gillend de kerk uit en weg bij God. Is zo’n meisje dus direct verloren? Nee, dat kan en wil ik niet geloven en dus kan een mens nooit zeggen: ‘Jij wel, jij niet.’ Daar gaat God – in Zijn grote genade – gelukkig over. Wel motiveert het me om iets te laten zien van de hoop in mij. Daarom werk ik bij de EO en daarom praat ik in onze vriendschap zo graag over Hem.”

Teken
Tijdens de fietstocht wordt duidelijk dat het geloof van Regina veel meer is dan een mening over een abstract onderwerp. Zo vertelt ze over haar pogingen om te bidden en zelfs over haar frustratie als haar zoektocht op een dood spoor dreigt te belanden. “Laatst dacht ik nog: ‘Wat vervelend dat ik God zo weinig probeer te zoeken.’ Maar nog dezelfde dag raakte ik aan de praat met een enorm gelovig meisje, dat mij enthousiast vertelde Wie Jezus voor haar is; dat vind ik wonderlijk. Het ene moment denk ik na langere tijd weer aan geestelijke zaken, het andere moment praat ik er al met iemand over.”
“Misschien is het een teken?” plaagt Mirjam, gevolgd door haar vriendin: “Vroeger noemde ik dit toeval, nu zou ik het prachtig vinden als het echt een teken is.”
“Heb je toch weer eens iets over Jezus gehoord en deze keer niet van mij, Reg.”
“Ja, ze was heel erg fan van Jezus. Maar weet je wat net door me heen schoot? ‘Dit gesprek gaat wéér over Jezus. Dat is nummer twee in korte tijd.’”
Mirjam, lachend: “Nog één keer en dan kun je er niet meer omheen, want drie is een bijzonder getal. Ik ga direct iemand sms’en!”

Competitie
Op de veelgestelde vraag of Zij gelooft, zij niet ooit opnieuw op televisie komt, moeten Mirjam en Regina eerlijk antwoorden. “Nee,” zeggen ze in koor. “Zeker niet in de oude vorm,” stelt Mirjam onbewust trouwe fans teleur, “simpelweg omdat de duidelijke tegenstelling tussen ons is vervaagd en Regina niet langer de ‘zij niet’ is. Of het moet al ‘Zij niet, zij anders’ gaan heten.”
“Maar we kunnen er toch een competitie van maken?” fantaseert Regina. Zij heeft de smaak te pakken na het AVRO-programma Risicojongeren, waarin acht straatjongeren een opleiding tot stuntman volgden. “We krijgen allebei een groep en strijden tegen elkaar via welke weg we het eerste bij God uit zullen komen. Kom maar op, ik ga de uitdaging wel aan!”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over