Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Jongerenwerker in een achterstandswijk

‘Ik heb honing aan mijn achterste’

in Geloven

Tussen de opgeschoten jongens in de Woerdense wijk Schilderskwartier komt Rob Ruarus (49) tot leven. Open, humoristisch en vol begrip trekt hij door deze achterstandswijk. Over hoe een voormalige basisschooldirecteur jongerenwerker werd en met zijn voeten in de modder van de samenleving staat. Hoe blijft hij overeind en welke kansen ziet hij in zijn werk?

In de serie ‘Voeten in de modder’ portretteert Visie elke maand iemand die op een gewone werkplek handen en voeten geeft aan zijn christen-zijn. Deze week jongerenwerker Rob Ruarus.

Het plein rondom het buurtcentrum ligt er verlaten en uitgeleefd bij. Nog even, en de sloopwerkers zullen komen om de oude dichtgetimmerde huizenblokken en later het centrum met de grond gelijk te maken. Binnen in het Schildershonk zit Rob aan de bar, wachtend op de eerste jongeren die deze vrijdagmiddag zullen komen. Hij is er klaar voor om zich als jongerenwerker van welzijnsorganisatie Plein 2 weer met ziel en zaligheid in te zetten voor deze ‘probleemjongeren’, zoals veel mensen hen zien. Een voor een druppelen ze binnen. Twee gehandicapte jongens rijden hun rolstoel over de drempel, anderen ploffen nonchalant op de banken voor de tv. Meisjes en blanke jongens zijn flink in de minderheid.

Honing
Er komt nog een groepje jongeren binnen. “Hé, wie neemt dat meisje mee?” vraagt Rob nieuwsgierig. Hij kijkt een van de jongens aan: “Is dat je nieuwe vriendin?” De jongen wuift de vraag weg en zakt onderuit op de bank. Rob moet er alleen maar om lachen. Hij is duidelijk in zijn element in dit jeugdige gezelschap en vertelt waarom: “Ik heb iets met jongeren, altijd al gehad. Ja, mijn vrouw zegt wel eens dat ik honing aan mijn achterste heb. En dat klopt, want ik hoef er totaal geen moeite voor te doen om in contact te komen met jongeren.”

Kleuters
Twee jaar geleden verliet Rob zijn directeursstoel op een basisschool. Via een baan in het praktijkonderwijs stapte hij in de modder van het jeugdwerk. Is dat niet een vreemde move? “Ik vroeg me in het onderwijs echt af of er niet méér was wat ik kon doen. Dat ‘meer’ heb ik gevonden; ik kan nu nog beter mijn talenten benutten en ben een praatpaal en opvoeder ineen.”
Toch is Rob niet het prototype van een jongerenwerker, die zich bijvoorbeeld in kledingstijl volledig aanpast. Daarnaast is de vader van twee kinderen niet de jongste meer en valt hij met zijn lengte en postuur aardig op onder de jongeren. Maar Rob heeft zo zijn eigen aanpak en charmes. Bij de graffitimuur naast het plein, waarop een schietend figuur is afgebeeld, vertelt hij over zijn geheime wapen. “Ik schiet niet terug met scherp of met veroordelende woorden, maar met begrip en humor. Dat is mijn beste wapen. Ik behandel jongeren als volwaardig en niet als een stelletje kleuters of als zogenaamde hopeloze probleemgevallen.”

Geweld
Het kost Rob weinig moeite om de positieve kanten van zijn werk te benoemen. Wat vindt hij echt zwaar of moeilijk aan zijn werk? “Dat je soms met je handen in het haar tegenover een triest geval zit,” vertelt hij eerlijk. “Ook eist het werk zijn tol; ik ga vaak over mijn contracturen heen. Maar ja, ik zeg niet tegen een groep: ‘O, jongens, mijn tijd zit erop. Tot ziens.’ Dan ben je je goodwill snel kwijt.
Ook de gevolgen van drank en drugs stellen me soms erg op de proef. Of als iemand een grote scheur tegen me opentrekt. Toch weerhoudt het me er niet van om het contact te blijven zoeken. Zie ik op straat een groepje staan, dan stap ik eropaf en geef ik iedereen een hand. Meestal breekt het ijs dan wel en merk ik dat ze dit niet gewend zijn. Laatst vroeg mijn zoon of ik dit niet eng vind, juist omdat ik meestal alleen ben. Maar ik ga nooit alleen.” Rob wijst naar boven en glimlacht.

Condooms
Toch roept de positie van Rob binnen een seculiere organisatie diverse spannende vragen op. Jongeren te vriend houden kan ook betekenen dat je alles maar slikt en je eigen principes over boord kiepert. “Ik voel die spanning wel,” erkent Rob. “Je bent namelijk geneigd om iemand die stoned is, direct buiten de deur te zetten. Ik houd hem echter liever binnen om in contact te blijven.
Maar ik pik echt niet alles, hoor. Af en toe zet ik wel eens iemand uit het honk en bijna altijd spreek ik een jongen aan als hij Jezus’ Naam in een vloek gebruikt. Meestal zeg ik dan iets als: ‘Tjoh, dat jij nog weet wie Hij is. Je hebt het vaak over Hem.’ Dan heb je direct een leuk gesprek.”
Echt lang hoef je trouwens niet te zoeken naar meer leeuwen en beren op het pad van Rob. Zo deelde hij recent in de Week van de Liefde condooms uit op straat. Heeft hij daar geen problemen mee als gelovige? “Het kan de indruk wekken dat ik het aanmoedig om met jan en alleman de koffer in te duiken, maar zo zie ik dat niet. Ik deel die dingen uit, omdat ik weet dat jongeren toch wel met elkaar naar bed gaan. Op deze manier wil ik hen beschermen voor allerlei enge ziektes en ongewenste zwangerschappen. Op wijzende vingertjes zitten ze niet te wachten, want dan ben je ze zeker kwijt. En laten we niet roomser dan de paus zijn, want ook christelijke jongeren kunnen er flink op los leven. Er gebeurt meer dan we weten. Je kunt dan je kop in het zand steken en niets doen, of je anticipeert hierop.”

Gelukkig
“Ik wil er gewoon zijn voor hen, ik geef om hen. Ook criminele of vandalistische jongens kunnen altijd bij me terugkomen. Niet dat ik makkelijk doe over crimineel gedrag, zeker niet, daar staan straffen op, maar ik geef jongens altijd een tweede kans. Die houding lees ik ook terug in de woorden van Jezus. De kern is dat ik een veilige haven wil bieden, waar jongeren even aanmeren om tot rust te komen en bij te tanken. Als havenmeester ben ik hun contactpersoon, de man bij wie ze klachten kunnen indienen en even bij kunnen babbelen over de laatste ontwikkelingen op het vasteland. Ja, hier staat een gelukkig mens voor je. Het is een roeping, ik geniet er erg van en voel het als mijn plicht om iets met mijn gave te doen. Zo simpel ligt het.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

Cholesterol

Cholesterol

In het bloed zitten verschillende vetten en een van de bekendste is cholesterol. Regelmatig haalt dit vet de krant en je kunt wel zeggen dat het...

‘Ik laat zien wat ik voel’

‘Ik laat zien wat ik voel’

Het werk van beeldend kunstenares Anneke Kaai is tevens de uitdrukking van haar droom. Die droom is dan ook groot en valt niet te realiseren in een...

Hoofd, handen of het hart

Hoofd, handen of het hart

De basisschoolperiode voor de kinderen van groep 8 zit erop. De uitslag van de Cito-toets, het gesprek met de schoolleiding en natuurlijk de ideeën...