Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Dolf van Eerden overleefde dramatisch ongeluk

‘Ik koester elke nieuwe dag’

in Geloven

Het blijft een groot mysterie wat er die middag precies gebeurde op een provinciale weg in Groningen. Dolf van Eerden herinnert zich alleen nog dat hij rustig de oprit van de weg naderde. Daarna is alles zwart. In de eerste aflevering van een nieuwe serie ‘Per Ongeluk’ gaat hij samen met Marion Lutke terug naar de plek waar hij door het oog van de naald kroop.

We schrijven zondag 28 januari 2007. Dolf en zijn vrouw Ammy zijn net terug van een heerlijke vakantie in Mexico en die ochtend zitten ze samen in de kerk. Vlak voor het einde van de dienst stapt Dolf de rij uit om naar zijn werk te gaan. “Ik schudde nog even een oudere broeder de hand en ben naar de auto gelopen,” vertelt de 57-jarige Dolf uit Drachten. “ Zoals altijd had ik voldoende tijd om op mijn werk te komen, want ik houd niet van stressen.”
Maar zonder het te beseffen komt hij elke seconde dichter bij een dramatische gebeurtenis, een keerpunt in zijn leven. “Het laatste wat ik me herinner, is dat ik rustig de oprit van de weg oprijd.” Van de klap met een wit busje in zijn rechterflank weet hij niets meer, net zo min als van de komst van de hulpdiensten, de beknelling en zijn opname in kritieke toestand in het ziekenhuis.

Vastgebonden
Ruim drie dagen balanceerde Dolf op het randje van de dood, en zijn vrouw Ammy moest er serieus rekening mee houden dat hij het niet ging redden. “Mijn eerste herinnering ná het ongeluk is geen prettige. Ik merkte dat ik aan bed vastgebonden zat, en dat maakte mij erg boos. Ik probeerde me los te rukken, maar had geen idee in welke toestand ik daar lag en wat er zich om mij heen had afgespeeld. Aan mijn bed was het een komen en gaan geweest van artsen en bezoekers. Later hoorde ik wat me allemaal mankeerde: gebroken ribben, een flinke hoofdwond, een meervoudig gebroken schouderblad, een ingeklapte linkerlong en een geperforeerde rechterlong, een hersenschudding en schade aan de zogenaamde plexus – een zenuwknooppunt in de nek en schouder. De schade aan mijn longen zorgde voor de kritieke toestand, want ik verdronk langzaam in mijn eigen bloed.”

Plusjes
In totaal lag Dolf een krappe maand in het ziekenhuis en bleef het spannend of hij de functies in zijn schouder en arm volledig zou terugkrijgen. “Omdat de schade aan de plexus niet goed is in te schatten, moest ik er rekening mee houden dat die maar voor zestig procent zou herstellen. Maar nu, twee jaar later, werkt mijn arm voor de volle honderd procent! Je mag gerust zeggen dat ik geluk heb gehad en dat dit ongeluk geen blijvende fysieke schade heeft veroorzaakt. Ik had alle plusjes mee die nodig waren, vertelde een zaalarts. Daarnaast leef ik altijd al erg bewust en dat heeft mijn herstel bevorderd. Doordat ik God in mijn leven heb, drink ik nooit veel, rook ik niet en let ik goed op mijn lijf.” Lachend: “Ik ben dan wel een dikke vijftiger, maar dik ben ik allerminst en een buikje heb ik ook niet.”

Tegenpartij
In deze eerste aflevering van Per Ongeluk gaat Dolf terug naar de plek des onheils. Hoe heeft hij de opnames ervaren? “Het heeft erg bijgedragen in de verwerking,” vertelt hij. “Ik had helemaal niet het gevoel dat ik bezig was met een tv-programma en kon heel ontspannen mijn verhaal doen. Dat werkte therapeutisch. Natuurlijk was het best ingrijpend om alles weer overhoop te halen, soms ook emotioneel, maar erg belangrijk voor het proces waar ik in zit.”
Een belangrijk onderdeel in die verwerking was het contact met de bestuurder van het witte busje. “De zogenaamde tegenpartij, zoals dat heet in politietermen. Ik wilde heel graag in contact met hem komen en van hem horen wat er precies is gebeurd. Wim, want zo heet hij, had ook behoefte om mij te spreken en zocht al vrij snel na het ongeluk contact met Ammy.” Over het waardevolle contact tussen Dolf en Wim vertellen ze meer in de uitzending.

Cadeau
“God is voor mij geen abstract begrip. Ik ben me ervan bewust dat ik Zijn kind ben, en wil daar ook graag naar leven,” gaat Dolf verder. “Maar door mijn werk en alles wat ik daarnaast deed, rolde ik meestal van de ene dag in de andere en stond ik niet vaak stil bij mijn eigen dood. Maar ná dit ongeluk is dat volledig anders. Ik zie mijn leven nog meer dan daarvoor als een prachtig cadeau en koester elke nieuwe dag. De band met Ammy mijn vrouw, maar ook met de kinderen en kleinkinderen, is nog veel dieper geworden en dat zie ik als een heel positief gevolg van het ongeluk.
Minder blij word ik van bepaalde reacties van mensen. Zo vertelde een lieve broeder dat God mij vast iets wilde vertellen door dit ongeluk. Nou, sorry hoor, maar dat geloof ik niet. Want als mijn hemelse Vader me iets duidelijk wil maken, kan Hij dat ook wel op een minder dramatische wijze doen. Hoewel ik niet denk dat er door mijn geloof in God geen erge dingen in mijn leven kunnen gebeuren. Ik heb ervaren dat ik in moeilijke situaties, zoals rondom dit ongeluk, troost vind bij God en dat Hij er dan heel duidelijk voor mij is.”

Dinsdagavond, Nederland 2 (2009)

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons