Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Biker Dominggus: ‘Ik bid altijd voor ik op de motor stap’

in Geloven

“Als ik vroeger zei dat ik naar de kerk ging, reageerden mensen soms met: ‘O, dat zou je ook niet zeggen.’ ‘Hoezo dan?’ vroeg ik. ‘Vanwege je uiterlijk.’ Nou, da’s in ieder geval beter dan vanwege mijn gedrag.” Aan het woord is Dominggus van den Berg (23). Met zijn lange, krullende haar, leren pak en stoere motor is hij een echte biker.

Vanaf zijn vijfde ging hij met zijn ouders mee naar de kerk, maar toen Dominggus puber werd, hield hij het al snel voor gezien. Tot de gemeente van zijn ouders een lezing organiseerde over de eindtijd. “Ik ben nogal een sciencefictionfan, dus dat leek mij wel interessant. Aan het eind van die bijeenkomst werd er een oproep gedaan om naar voren te komen en voor Jezus te kiezen. Ik wilde niet, want ik had nog teveel rotzooi in mijn leven. Maar ik voelde toch een soort innerlijke drang om het wel te doen. Toen ik uiteindelijk naar voren ging, voelde ik een last van mijn schouders glijden; alsof God Zelf mij de rust gaf en mijn schuld op Zich nam. Dat was eigenlijk het moment van mijn bekering.”

Vlak daarna kwam Dominggus via via in Victory Outreach terecht, een kerk die vooral onder ex-verslaafden erg bekend is. Daar leerde hij een aantal verkeerde dingen uit zijn leven te bannen, maar ook over Jezus te praten en getuigen, zelfs midden op straat. “Ik heb me daar ook laten dopen. Wie God voor mij is? Hij is een goede Vriend. Niet zomaar Eén, maar echt Iemand tot Wie ik ’s ochtends en ’s avonds, ja eigenlijk de hele dag door, bid.”

Motorrijbewijs
Na zijn middelbare schoolperiode haalde de biker zijn motorrijbewijs. Dat had overigens niets met God te maken, vertelt hij. “Motorrijden vond ik natuurlijk leuk, maar vooral stoer. Bovendien, en dat was de tweede reden, trok ik er vrouwen mee aan. Als ik in een jeugddienst kwam met mijn leren pak aan, stonden de meiden al gauw om mij heen.”

Inmiddels wil Dominggus zijn hobby gebruiken om mensen over God te vertellen. Daarom werd hij lid van Bikers for Christ. “Dat is geen motorclub, maar een groep die evangeliseert en toevallig bestaat uit motorrijders.” En zijn motor, dát schijnt een bijzonder exemplaar te zijn. “Als ik hem ergens neerzet, staan er zo twintig, dertig man om mij heen. Het is een drag racer. Die is ooit gebouwd om de 400 meter zo snel mogelijk af te leggen. Vervolgens vond de fabrikant hem zo gaaf, dat hij hem ook in productie heeft gebracht. Die van mij is al bijna 25 jaar oud, maar dat zie je er niet aan af. Hij wordt ook nog steeds zo gebouwd.”

Hoe breng je dan het Evangelie ter sprake?
“Ik kom niet gelijk met Jezus op de proppen, maar maak wel altijd een praatje met mensen. Is er een gelegenheid, dan vertel ik over het Evangelie. Ook rijd ik vaak in een groep bikers die allemaal dezelfde motor hebben. De meesten zijn soms best grof in hun taalgebruik of met grappen. Ik probeer dan gewoon mijzelf te zijn en daar niet aan mee te doen. Sommigen heb ik over Jezus verteld en zijn zelfs meegegaan naar de kerk.”

Dominggus’ vader is ook biker en samen worden ze regelmatig uitgenodigd om hun getuigenis te geven. Dominggus speelt bovendien in een band en treedt op diverse plekken op om het Evangelie te brengen. “Het liefst willen mijn vader en ik die twee dingen combineren: muziek maken en een getuigenis geven.”

Ervaar je dat christenen anders tegen je aankijken omdat je motorrijdt en er ‘ruig’ uitziet?
“Ja, in het begin zeker. Vooral omdat ik ook lang haar heb. Dat heb ik altijd gehad en om de een of andere reden vinden mensen dat negatief. Ik kom nu veel bij mijn vriendin in de kerk, de gereformeerde kerk, en daar val ik door mijn haardracht en kleding echt op. Als ik in mijn motorkleding binnenkom, denken ze gelijk dat ik een Hell’s Angel ben. Terwijl ik geen gekke teksten draag; ik heb zelfs een pak waar Bikers for Christ achterop staat, hoewel ik die niet in het openbaar draag. Maar bikers hebben dus zeker wel een negatief imago. Aan de ene kant snap ik dat wel, maar aan de andere kant moet ik er ook wel om lachen. Ik probeer het altijd te doorbreken door zelf het gesprek aan te gaan. Toen ik een keer bij een belijdenisdienst in een heel traditionele kerk was, werd ik van alle kanten aangesproken; die mensen wilden me allemaal bekeren. Eigenlijk vond ik dat wel positief. Ik zou het vreemder vinden als ze me niet zouden aanspreken.”

Motorrijders zijn veel kwetsbaarder in het verkeer. Hoe stap jij op je motor als je weet dat je ook zo onderuit kunt liggen?
“Ik bid altijd voor ik op de motor stap, juist omdat ik weet dat het gevaarlijk kan zijn. Ik heb wel eens zó hard gereden dat ik me er echt schuldig over voelde. Dat wil ik niet meer. Ik probeer daarom nu rustig en verantwoord te rijden. Toch merk ik ook dat je soms in het verkeer niet meer vriendelijk kúnt doen, terwijl ik dat wel wil omdat ik christen ben. Sommige automobilisten drukken je echt van de weg, dus je moet heel erg voor jezelf opkomen. Ik heb wel eens een spiegel van een auto getrapt, omdat die mij finaal van de dijk afreed. Maar dat doe ik nu niet meer. Een tijd geleden werd ik midden op de snelweg van de weg gereden door iemand die niet uitkeek. Dan schiet het wel door me heen: ‘Zal ik een gebaar maken?’ Maar ik heb hem ingehaald en ‘nee’ geschud. Dan weet hij ook dat hij fout was. Kijk, het kan mij mijn leven kosten; ik lig gelijk onderuit. Dus je bent als motorrijder toch wat opgefokter.”

In zijn getuigenis op de site van Bikers for Christ schrijft Dominggus hierover: “Ik las ooit eens dat iedere keer als je op je bike stapt, je veertien keer meer kans hebt om te overlijden dan andere weggebruikers. Ik persoonlijk weet waar ik naartoe ga, mocht die dag komen. Maar weet jij dat ook?”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons