Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Evangelie in een afwasteil

Christenen in beweging

in Geloven

Het Evangelie vertellen met een afwasteil. Het klinkt lachwekkend, maar is uitermate effectief. Zo blijkt uit het verhaal van Michiel (22), Christiaan (23) en Jan Cornell (23). Al bijna een jaar gaan ze op een doordeweekse avond op zoek naar een afwas die nog gedaan moet worden. Dat levert verrassende momenten op.

Het is donderdagavond; de ideale uitgaansavond voor studenten. Het is dan ook opvallend dat in het studentenhuis waar Michiel woont een zestal mensen biddend in een kring zit. Middenin een grote doos met knalgroene afwasteiltjes, een flinke stapel theedoeken en een aantal flessen Dubro afwasmiddel. “Ons visitekaartje!” vertelde Christiaan zo-even. Maar voor ze op stap gaan, is er eerst het wekelijkse gebed. Of God met hen mee wil gaan, als ze met hun afwasteiltjes richting één van de grootste studentencomplexen in Utrecht vertrekken.
“Elke keer is het weer spannend,” vertelt Michiel. Lachend: “Op de heenweg nemen we vaak de langste route en blijven we bij elk rood stoplicht staan.” Jan Cornell: “We voelen ons absoluut geen evangelisatiehelden, eerder evangelisatieamateurs. Het is bijzonder dat God mij hiervoor wil gebruiken, ook al voel ik me vaak nog zo onzeker!”

Verbaasd

Michiel, Christiaan en Jan Cornell begonnen een jaar geleden met koffie schenken op Hoog Catarijne, maar dat had niet het effect waar ze op hoopten. Jan Cornell: “Toen zijn we gaan nadenken. Wat kunnen we nu eigenlijk allemaal?” De eindconclusie is in hun huidige project zichtbaar: “Afwassen!”
Eenmaal voor het studentencomplex valt de keus op de derde verdieping van de dichtstbijzijnde flat. Christiaan drukt stevig op de bel en een student doet open. “Mogen wij jullie afwas misschien doen?” Een verbaasde uitdrukking en de deur zwaait verder open. “Ha, natuurlijk zijn jullie welkom!” Eenmaal in de keuken is er nog meer verbazing. “Waarom willen jullie dit eigenlijk?” Christiaan glimlacht: “We zijn christenen en doen op zo’n manier graag iets voor onze medemens.” Er valt een stilte; de gelukkigen weten even niet wat ze hierop moeten zeggen.

Christiaan: “Meestal is het eerst wat ongemakkelijk, maar al gauw gaan mensen je allerlei vragen stellen.” Michiel: “Ze zijn zo nieuwsgierig dat je al heel gemakkelijk tot een gesprek komt. Vaak wonen er meerdere studenten in een huis en raakt iedereen bij het gesprek betrokken.” Christiaan: “Mensen bieden je ook van alles aan: thee, koekjes of een biertje. Ze vinden het heel moeilijk om zoiets zomaar te ontvangen. Daarin zie ik wel een parallel met ons eigen leven. Jezus wil ons ook schoonwassen, maar vaak durven we Zijn genade niet aan te nemen.”

Medicijn

Ook deze avond komt het tot een gesprek. Al boenend en schrobbend geven de drie jongens een eerlijk getuigenis. In het rek naast hen staan de afwasteiltjes keurig op rij; nog drie teiltjes te gaan. Volgens de doorgewinterde afwassers is het nog schoon hier in huis en valt de opoffering mee. Maar een student geneeskunde die nog in de keuken zit te eten, vindt het toch wel heel bijzonder en apart. Het geloof is voor hem nooit persoonlijk geworden, ook al is hij opgegroeid op een katholieke school. “Als God bestaat, dan doet Hij toch iets fout? Jullie zijn één van de weinigen die zoiets doen! Zelf heb ik God niet nodig, ik ben al gelukkig met mijn leven.” Christiaan schuwt een confronterende vraag niet: “Ben je echt gelukkig? Ervaar je toch niet dat je Hem nodig hebt?” Michiel: “Stel dat je als wetenschapper een medicijn hebt uitgevonden dat een stam in het oerwoud kan redden. Die mensen gaan langzaam dood, maar ze willen het medicijn niet innemen. Ze kennen het niet en denken dat hun eigen methoden beter werken. Hoe overtuig jij ze dat ze het medicijn toch innemen?” Zo gaat het gesprek verder terwijl de keuken er steeds schoner uit komt te zien.

Verschillende adressen in het complex zijn al meerdere malen door de afwassers bezocht. Christiaan: “Zo kregen we een band met mensen en konden we een stuk dieper gaan.”
Michiel benadrukt: “Het gaat niet om ons. We willen laten zien hoe makkelijk het is om mensen met het Evangelie te bereiken. Ik hoop dat meer mensen zoiets gaan doen. Omdat wij straks voor onze studie een tijdje naar het buitenland vertrekken, zullen we hier even stoppen. Christiaan lacht: “Misschien gaan we daar in het buitenland wel gewoon verder!”

Voor de student geneeskunde wiens afwas wordt gedaan, is het duidelijk: “Eerst zien en dan geloven. Ik heb toch een wonder nodig.”
Drie totaal onbekenden die zijn afwas doen, is dat geen wonder dan?
Hij is even stil voordat hij hartelijk begint te lachen: “Ha, ha, dat is zeker zo. Maar voor mij is het helaas toch niet genoeg.”

meer informatie over het project

Het afwasproject van Christiaan, Michiel en Jan Cornell heet ‘Luister’. Voor meer informatie kun je mailen naar [email protected]

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons