Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Bewust geen CDA, ChristenUnie of SGP

in Nieuws

CDA, ChristenUnie en SGP zijn de bekende drie christelijke partijen. Lokaal doen ze ook mee aan de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Vier politiek-actieve christenen vertellen waarom zij bewust kiezen voor een andere partij.

Rood in hart en nieren

Hij woont in de Diamantbuurt, de inmiddels beruchte buurt in Amsterdam Oud Zuid. Egbert de Vries. Een christen én een PvdA’er. Diaken in de PKN, lid van de Generale Synode én namens de socialisten raadsvoorzitter van het stadsdeel Oud Zuid. “Ik haal mijn inspiratie uit de Bijbel en kan mijn ideeën goed kwijt via de PvdA.”

Geboren uit ARP-ouders sluit Egbert de Vries (36) zich als student aan bij de PvdA. “Ik ben altijd links geweest. Een concrete uitwerking van principes als naastenliefde en de zorg voor deze wereld, zie ik meer bij de PvdA terug dan bij het CDA.”

Moeten christenen eigenlijk niet allemaal de christelijke partijen steunen met hun stem?
“Geef me eerst een definitie van christelijke politiek,” reageert De Vries, die naast zijn politieke loopbaan voor de HBO-Raad werkt, ad rem. “Zo vaak zeggen SGP, CDA en ChristenUnie zulke tegengestelde dingen. Allemaal gebruiken ze de Bijbel als richtsnoer, zonder dat daar slechts één antwoord uitkomt. Ik zie daarom niet in waarom je per se op één van die drie moet stemmen.”

Zorgt het niet voor veel morele dilemma’s?
“Soms, ja. Hoewel ik indertijd voor de legalisering van de prostitutie was, ben ik an sich tegen. Ik geloof dat je lichaam een tempel van de Heilige Geest is, waar je zuinig op moet zijn en zeker niet moet gaan verkopen. Toch zag ik met de legalisering de enige mogelijkheid om het prostitutieprobleem te beheersen. Helaas moeten we vaststellen dat het beleid geflopt is, omdat de controle ontbreekt. Vanuit de PvdA zetten we nu alle zeilen bij om het misbruik van vrouwen tegen te gaan, omdat het zo niet langer kan.”

De Vries merkt binnen zijn fractie geen vijandigheid ten opzichte van zijn geloof. “Wel ken ik Amsterdamse PvdA’ers die tegen de kerk zijn. Ik ga met ze in discussie, zonder dat ik bij meningsverschillen direct de partij uitloop. Als christen in Amsterdam behoor je tot een minderheid en moet je niet bang zijn om je standpunten uit te leggen. Hierin zie ik juist een uitdaging.”

De komende verkiezingen ziet De Vries met vertrouwen tegemoet. “We staan er goed voor en zetten in op verbetering van de situatie in de Diamantbuurt. Tevens vormt het huurbeleid een speerpunt in de campagne. We komen op voor mensen met een minimum inkomen, die met de invoering van de nieuwe huurwet in de problemen gaan komen.”

Actieve pacifist

Noem hem een jonge politiek-betrokken pacifistische christen, die niet vies is van actievoeren. Domineezoon Arjan Vliegenthart (27) is daarnaast medewerker van het wetenschappelijk bureau van de SP, politicoloog aan de VU en staat op de SP-kieslijst voor de gemeenteraad in Amsterdam. “Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt.”

Het ene moment praat hij met fractiegenoten in Amsterdam over het onderwijs in de stad en even later krijgt hij een telefoontje over de landelijke SP-strategie in het Afghanistan-debat. Onlangs sprak hij namens de SP voor een SGP-afdeling in de Hoeksche Waard. “Mensen zijn positief verbaasd als ik ze vertel christen te zijn. Oh, kan dat dan? Ja, dat kan, vertel ik ze, want ik kan binnen de SP alle kanten op met mijn politieke idealen en mijn geloof.” Onder partijgenoten komt hij steeds meer christenen tegen. “Als je dat ontdekt van elkaar is dat erg leuk. Ben jij er ook eentje? Dat geeft nieuwe energie.”

Geeft de Bijbel politieke antwoorden?
“Het is geen handboek voor ethiek,” stelt de politicoloog, die een promotieonderzoek doet naar de economische en politieke veranderingen in het postcommunistische Oostblok. “Lang niet alle antwoorden op grote en moderne thema’s zul je in de Bijbel vinden. Ik zie het als een leidraad, maar niet als wetboek en laat me vooral inspireren door Jezus’ voorbeeld de andere wang toe te keren. Ik streef een radicale geweldloosheid na.”

Hij is bestuurslid van de pacifistische beweging Kerk en Vrede. “Erop losmeppen, is vaak je menselijke reactie bij een conflict. Maar maak ik een analyse van de wereldgeschiedenis, dan ontdek ik dat oorlog ons weinig goeds heeft gebracht. Te makkelijk en te dominant zetten landen het geweldsmiddel in.” Pacifisme betekent geen passiviteit, meent de jonge
SP’er. Als kersverse inwoner van de wijk Bos Lommer wil hij lokaal betrokken zijn. “Je mag als christen niet aan de kant blijven staan. Juist mijn partij laat zich op straat zien en gaat de barricade op. Dat activisme spreekt me aan.”

Campagnevoeren voor de Amsterdamse SP betekent posters plakken en buurtdebatten aflopen. Arjan en zijn mede-SP’ers maken zich hart voor goed onderwijs in de stad. “We zorgen niet goed voor voldoende kansen van de huidige basisschoolleerling, onze toekomst,” stelt hij. “Daarnaast is het onbegrijpelijk dat in ons rijke land voedselbanken nodig zijn. Daar wil ik lokaal iets aan doen.”

Geen CDA, ChristenUnie of SGP, maar CAP

Geel. Die kleur fleurt veel ramen in Bunschoten-Spakenburg de komende weken op. Het is het geel van de CAP, de Christelijke Arbeiders Partij. Rita van de Groep (49), beoogd wethouder, voert campagne. “Sommige mensen zouden willen dat we landelijk actief worden.”

Vijftig jaar geleden morden vissers en boeren aan de boorden van de voormalige Zuiderzee. De notabelen van de politiek in Bunschoten-Spakenburg luisterden niet naar hun stem. “Doodnormale mensen zorgden voor een shock in het dorp,” vertelt Rita van de Groep. “Politiek was iets voor mensen van stand en nu stelde een groepje ploeterende arbeiders de statuten op voor een eigen partij. De CAP werd een feit.”

Anno 2006 heeft de ChristenUnie de grootste aanhang in het overwegend gereformeerd vrijgemaakte dorp. Die partij zit met zes vertegenwoordigers in de gemeenteraad, twee meer dan het CDA, gevolgd door de drie leden van de CAP. Samen vormen de drie christelijke partijen de coalitie, waarschijnlijk ook na de verkiezingen van 7 maart. Op hun ‘tien geboden’, een lijstje met uitgangspunten, staat onder andere: De CAP is niet links, niet rechts, maar rechtvaardig, betrokken en recht door zee.

Rita van de Groep geeft de gele campagneposters kleur als lijsttrekker. Een eerste indruk laat iemand zien met een duidelijk mening, een flinke dosis vasthoudendheid en een aanstekelijk enthousiasme. “Ik ga niet voor mezelf in het college zitten, hoor. Ik doe het uit liefde voor dit dorp, voor de hechte en bijzondere gemeenschap. Dat mag niet verloren gaan en daarom ben ik al jaren actief in de politiek.” Desondanks ziet de CAP Bunschoten-Spakenburg vergrijzen, net als veel andere kleine kernen. “Te veel jongeren vertrekken omdat ze geen betaalbare woning kunnen vinden. Toch worden met hun vertrek ook de rijke sociale structuren afgesneden. Ik heb een enorme drive om namens mijn partij dit tij te keren.”

Ooit gedacht om een landelijk avontuur te beginnen?
“Mensen zeggen het wel eens.” Rita glimlacht. “Blijkbaar staat ons gedachtegoed ze erg aan en verwachten ze dat we er in het hele land mee kunnen scoren. Maar eerlijk gezegd zie ik dat niet zo zitten.” En daarom richt de partij zich de komende vier jaar gewoon op de wereld van Bunschoten-Spakenburg.

Op nummer één op het lijstje met tien uitgangspunten staat: ‘De CAP vindt de grondslag voor haar handelen in Gods Woord, de Bijbel’. Dat zullen veel CDA’ers en politici van de ChristenUnie beamen. Waarom gaan jullie niet samen als partijen?
Van de Groep: “Kijk je alleen naar de macht van het getal, dan zou het goed zijn om de christelijke partijen hier op één hoop te gooien. Toch vind ik het helemaal niet verkeerd dat christenen elkaar tegengas blijven bieden en dus in verschillende partijen zitten. We werken al zestien jaar goed samen in de coalitie en houden elkaar scherp door op onderdelen van mening te verschillen.”

Christen binnen VVD-gelederen

“Geloof en politiek moet je scheiden,” Dat zegt Janny de Jonge-Meijerink (56). Ze is sinds jaar en dag raadslid in Bussum voor de VVD. Dat ze op zondag naar de kerk gaat, staat helemaal los van haar politieke ideeën. “Politiek gaat om het algemene belang, zonder bepaalde groepen te bevoordelen.”
Een echt bolwerk. Dat is de VVD in Bussum. Janny de Jonge gaat haar vierde termijn
in als raadslid en heeft ruimtelijke ordening in haar portefeuille. In de campagne komen thema’s naar voren als samenwerking met Naarden en het fileprobleem voor Bussum op de A1.

“Ik ervaar het als een hele eer om in de raad te zitten,” vertelt de middenstandsdochter. Ze bestrijdt het idee dat de VVD een elitepartij is, waar alleen rijkeluisfiguren op stemmen. Ook is de partij naar haar mening erg sociaal. De Jonge: “We bieden gelijke kansen en willen dat je het eerst zelf probeert in het leven. Lukt het niet, dan krijg je voldoende hulp.”

Een christen in de VVD. Is dat wel een gelukkige combinatie?
“Dat gaat prima,” reageert de Bussumse. “Vooral omdat binnen de partij religie geen grote rol speelt. Er is scheiding van kerk en staat en dat voorkomt veel problemen. Ik ben dus ook niet voor christelijke partijen. Sommige christenpolitici maken – in mijn ogen – vaak de fout door een eigen wet of beperking te willen kopiëren naar de hele samenleving. Zo van, ik vind dat dit niet mag en dus moet het verboden worden. Naar goed VVD-gebruik moet er ruimte blijven voor iedereen.”

Dus eigen principes moeten overboord?
“Persoonlijk ben ik tegen abortus, maar dat houdt voor mij niet in dat ik een algemeen verbod wil instellen. Ik heb mijn zoon vroeger bewust naar een christelijke school gestuurd, al staat de VVD voor openbaar onderwijs. Mijn eigen principes blijven gewoon overeind, maar doen er in mijn plaatselijke politieke werk voor de VVD minder toe. Met elkaar zoeken we naar wat het beste is voor de bevolking van Bussum.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons