Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Zichtbaar christelijk leven

Odylle: 'Mensen zijn vaak verbluft, maar je zet ze wel aan het denken'

in Nieuws

Getuigen van je geloof hoeft niet met zwetende handen en hakkelende woorden. Het kan ook ontspannen. Door te prikkelen, respect te hebben en te luisteren naar mensen. “Ik ga hun niet overvoeden, maar blijf wel vriendelijk.”

“Ik me echt niet voorstellen dat je niet met iemand over je geloof durft te praten,” zegt Odylle (32). “Ik kan niet anders, het is een soort tweede natuur. Ik ken mensen die met iedereen over van alles en nog wat kunnen praten, maar niet over het geloof, het mooiste wat ze in hun leven hebben. Is je geloof te persoonlijk? Het lijkt wel of je mensen makkelijker een Playboy durft te geven dan dat je hun een Bijbel geeft. Dat vind ik echt verbazingwekkend.
Ik probeer mensen te prikkelen. In de trein bijvoorbeeld ga ik heel pontificaal mijn Bijbel lezen. Er zijn passages in de Bijbel waarover ik echt kan lachen. Soms blader ik driftig heen en weer in de Bijbel om verwijzingen te zoeken en dat fascineert mensen. En vooral als je dan zit te lachen, denken mensen helemaal ‘wat leest zij nu weer?’ Dan doe ik de Bijbel dicht en staat er bovenop ‘Bijbel’, of ‘Het Boek’. In het begin las ik de Statenvertaling in de trein, maar als ik anderen dan wat voorlas, begrepen ze er niets van. Dus ben ik Het Boek gaan lezen in de trein, want daar kunnen ze wat mee. Het is voor mij een uitdaging om mensen te prikkelen, zodat zij met vragen komen. Als ik bij een bloemist sta, zeg ik bijvoorbeeld: ‘Wauw, wat is onze God toch creatief, moet je kijken, al die bloemen die Hij gemaakt heeft’. Mensen zijn vaak verbluft, maar je zet hen wel aan het denken.”

Is er een tekst die het qua humor altijd doet?

“Ja, voor mij wel. Toen ik een paar maanden christen was, was ik op een conferentie waar iemand zei: ‘Je kunt je naam invullen in de Bijbel, want het is een brief aan jou’. Dat vond ik heel erg mooi. Toen iemand de vraag stelde hoe je weet dat God jou mag, antwoordde de spreekster: ‘Lees maar eens in je Bijbel Sefanja 3:17. Daar staat: ‘De Heer, je God, zal in je midden zijn, Hij is de Held Die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou’. Maar ze las die tekst niet voor, ze verwees er alleen naar. En ik was pas een paar maanden christen, dus ik had nog nooit van het boek Sefanja gehoord. Ik dacht dat ze Jesaja 3:17 bedoelde, en daar staat: ‘Daarom zal de Heer Sions vrouwen de sluier afrukken en hun voorhoofd ontbloten’. En dan je naam invullen! Dus elke keer als ik daar aan terugdenk, schiet ik weer in de lach en dat vertel ik ook vaak aan mensen.”

“Ik had ook eens een ontmoeting met een conducteur in de trein. Ik zat met vijf stiften en de Bijbel voor me. Toen vroeg hij: ‘Waar ben jij mee bezig?’ Dus ik vertelde dat het de Bijbel was en dat ik alle belangrijke stukken aan het onderstrepen was. Toen ging hij bladeren en zag echt ongeveer alles onderstreept staan. Er volgde zomaar een goed gesprek.
Ik reisde ook eens heel lang met een man die op een gegeven moment vroeg of hij een keer mee mocht naar mijn kerk. Hij komt er nu nog steeds.”

En als mensen aangeven dat ze er geen zin in hebben?

“Dan kap ik ermee. Ik ga hen niet overvoeden, maar blijf wel vriendelijk. Ik was eens in een kroeg in Amsterdam waar een dj stond die op zijn T-shirt satan of duivel had staan. Dat vond ik wel een makkelijke ingang, dus ik ging naar hem toe en zei: ‘Joh, wat jij op je trui hebt staan, is eigenlijk helemaal niet leuk’. Hij keek mij heel woest aan, stroopte zijn mouwen op waaronder nog meer van die tatoeages vandaan kwamen en ik dacht: ‘O, wat doe ik nou weer’. Ik keek hem aan en zei: ‘Je kunt aantrekken wat je wilt en je kunt op je lijf tatoeëren wat je wilt, maar God houdt van jou en Hij wil gewoon dat jij van Hem houdt. En daar moet je maar met Hem uit komen’. Toen ben ik weggelopen. Maar wie weet wat voor indruk het op hem heeft gemaakt. Elke keer als hij de boodschap hoort, moet het iets met hem doen. Ik wil echt elke opening pakken die ik kan vinden. Het is een opdracht die de Bijbel ons geeft.”

Is het een drang, dat als jij het niet doet, iemand verloren gaat?

“Nee, want ik geloof niet dat iemand verloren gaat als God het niet wil. Maar ik denk wel: ‘Hoe sneller iemand Jezus vindt, hoe beter’. Je geeft mensen iets goeds, je reikt hen iets aan wat hun leven kan redden. Het is ook niet dat ik iemand die niet getuigt, geen christen vind. Maar ik kan me niet voorstellen dat je het voor je kunt houden. Laat op z’n minst zien wie je bent als christen en maak je identiteit bekend. Laat zien wie Jezus in jou is en maak Hem bekend als Degene Die dat door jou heen werkt.
Ik vind bovendien dat getuigen een combinatie is van laten zien en spreken. In het verkeer, in de supermarkt, overal. Gisteren zag ik in de supermarkt een heel krom, oud mannetje lopen. Nu zag ik dat hij met zijn zoon was, maar ik wilde naar hem toestappen om te zeggen: ‘Kan ik u ergens mee helpen?’ Dat is laten zien dat je een glimlach hebt voor iemand, of een arm om iemands schouder. Jezus wil dat we er voor anderen zijn. Dat vind ik ook al getuigen. Het is wel fijn om dan ook de kans te nemen om te vertellen dat dat vanuit je christelijke liefde komt. Niet vanuit jezelf, maar vanuit Hem Die in je leeft.”

Hamburgertent

Een man die veel met de trein reist, heeft regelmatig bijzondere ontmoetingen. Hij wil niet met name genoemd worden, want “het gaat niet om mij, het is het werk van de Heilige Geest.”
Hij vertelt: “Laatst vroeg een dakloze mij op het station om geld. Ik had vijftig euro, maar dat vond ik wat veel, dus ik zei tegen hem dat ik zou proberen ergens te wisselen. De zwerver drukte mij op het hart mijn best te doen, want iedereen had haast en liep hem voorbij. Bij een hamburgertent kon ik niet wisselen, dus ik vroeg of hij dan een broodje wilde. Dat lustte hij wel. ‘Zal ik voor u bidden?’ vroeg ik hem. Dat vond hij fijn, want hij had stemmen in zijn hoofd. Toen heb ik midden op Hoog Catherijne met hem gebeden.
Later kwam ik hem weer tegen en sprak hem aan. Hij zei dat hij het zo fijn vond dat ik voor hem bad. Ik vroeg hem of hij met Pasen nog naar de kerk was geweest en hij antwoordde enthousiast dat hij dat inderdaad gedaan had.
Als ik de trein heb gemist, vraag ik aan de Here wat ik kan doen. En dan heb ik soms heel bijzondere ontmoetingen.”
Zo zat hij eens in de trein waar vier meisjes erg vloekten en ‘Jezus’ zeiden. De man stond op en zei: ‘Ik wil niet belerend zijn, maar ik kén Die Persoon. Dus dat klinkt een beetje raar voor mij’.
“Ik moet wel een drempel over, ik moet over mijn schaamte heenstappen. Maar het is een zaak van leven en dood en daarin is geen plaats voor schaamte. Bovendien, als dit je werkelijkheid is, leef dan uit die werkelijkheid.
Toen ik solliciteerde voor een nieuwe baan, had ik last van mijn meniscus. Ik hoopte dat hij zou genezen, want dan kon ik daar over vertellen. Het ging ook beter, dus ik vertelde daarover. Maar het was nog niet helemaal genezen. Toen ik dat vertelde aan een onchristelijke collega, zei ze: ‘Moeten we er dan niet meer voor bidden?’”

Praktisch christendom

Johan Bakker is als tandarts twee dagdelen per week vrijwillig betrokken bij De Schuilplaats, een opvang voor dak- en thuislozen in Leiden. Zo’n tachtig gasten hebben inmiddels de weg naar De Schuilplaats weten te vinden en ontvangen er zowel een warme maaltijd en kleding als medische bijstand. Er is een team van 70 medewerkers, waaronder drie kapsters, een pedicure, een verpleegkundige, een fysiotherapeut, een huisarts, een tandarts en een chirurg. “Wat mijn drive is om dit te doen? 1 Johannes 3:18: ‘Kinderen, we moeten niet liefhebben met de mond, met woorden, maar waarachtig, met daden’.
In de contacten met de mensen wil ik echt zijn en niet vroom doen. Ik denk dat je dat alleen kunt als je echt bewogen bent en de liefde van onze Hemelse Vader in je hart hebt. Ook wil ik een luisterend oor zijn en als mensen ernaar vragen, vertel ik hun over de liefde van de Here Jezus voor hen persoonlijk. Het is toch ontzettend aantrekkelijk dat, als wij ons vertrouwen op Jezus stellen, Hij ons vrij wil maken van alles wat ons gebonden houdt!
Deze vorm van praktisch christendom in De Schuilplaats kost je wat; je moet je egoïsme en je zelfzucht aan de kant zetten. Maar het zet je leven totaal op z’n kop; het stimuleert je om God in alle facetten van je leven te betrekken!”

Meer informatie:

- Uitleggen wat je gelooft; Alister McGrath; Uitgeverij Kok
- Het zoutvat uit... de wereld in; Rebecca Pippert; Uitgeverij Medema
- Visserslatijn, Handboek voor nieuwe evangelisatie; Peter Scheele; Uitgeverij Buijten & Schipperheijn
- Jezus als Heer in een plat land; Stefan Paas; Uitgeverij Boekencentrum

‘Toen heb ik midden op Hoog Catherijne met hem gebeden’

Odylle:

‘Ik reisde eens heel lang met een man die op een gegeven moment vroeg of hij een keer mee mocht naar mijn kerk. Hij komt er nu nog steeds’

Stefan Paas over getuigen

“Getuigen is zonder schaamte laten zien wat God in je leven doet of heeft gedaan,” legt Stefan Paas uit. Hij is evangelisatieconsulent van de Christelijke Gereformeerde Kerken en auteur van het boek Jezus als Heer in een plat land.
Met alleen daden ben je er niet, volgens hem. “Als je er niets bij vertelt, is de link naar je christen-zijn niet duidelijk. Eigenlijk zijn er bij getuigen drie dingen van belang: bidden, dienen en praten. En dan ook in die volgorde. Getuigen is niet alleen praten, maar ook trouw bidden en zoeken naar hoe je iets kunt betekenen in het leven van anderen.” Paas wijst erop dat dat laatste in het Nieuwe Testament heel concreet is. Romeinen 12: ‘Geen kwaad met kwaad vergelden’, ‘Wees gastvrij’, ‘Stapel vurige kolen op het hoofd’, ‘Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend’. Hoe reageer je als je gekwetst bent? Hoe reageer je op die collega die zo met z’n ellebogen werkt? Feliciteer je hem als hij dan ook nog promotie maakt? Het is niet makkelijk, maar dat staat ook nergens. Getuigen is niet alleen aardig zijn, want dat is iedereen wel eens. Probeer iets extra te bieden; onthoud iemands naam of wat iemand vertelt, zodat je daar bij een tweede gesprek met iemand op kan terugkomen. Nodig iemand eens bij je uit.”

Schaamte, bang zijn dat anderen je uitlachen, is volgens Paas enerzijds typisch Nederlands. Maar hij ziet het ook als een geestelijk probleem. “Schaamte heeft alles te maken met je gevoel van eigenwaarde. ‘Wat vinden anderen van mij?’ God wil je daarvan bevrijden. Lees 1 Petrus 3 maar eens. Dan levert je gedrag bewondering op. Mag je dan niet bang zijn? Onzin. Maar laat het je dichter bij Jezus brengen.”

Veel mensen ervaren een kloof tussen hen en niet-christenen. Zou die kloof iets te maken kunnen hebben met de (vermeende) onaantrekkelijkheid van het Evangelie? De boodschap is tenslotte dat wij mensen zondaren zijn en dat we Jezus als Verlosser nodig hebben.
“Die kloof is er altijd geweest. Ook Jezus maakte dat mee toen Hij op de aarde was. Dat die kloof nu zo groot lijkt, wordt vaak de kerk verweten, maar vanaf de jaren zestig is alles in zo’n hoog tempo veranderd, dat kerken die ontwikkelingen ook niet bij kónden houden.
En is de Boodschap onaantrekkelijk? Wel als je het Evangelie vergelijkt met een pretpark. Niet als je vertelt over zonde in een vorm die mensen aanspreekt. De zonde is een slavernij waaruit we bevrijd kunnen worden. En die bevrijding brengt het hoogste geluk. We zijn toch allemaal op zoek naar geluk en vrijheid? Dat is in Christus te vinden. Het hangt er dus ook vanaf hoe je de Boodschap brengt.”

Getuigen, is volgens de evangelisatieconsulent ook een zichtbaar christelijk leven leiden. Hij legt uit: “In een cultuur waarin steeds minder dingen vanzelfsprekend zijn, valt het op als je zondags naar de kerk gaat. Dat kan zomaar tot een gesprek leiden. Datzelfde geldt voor bidden en Bijbellezen. Als je dat altijd doet, ook als er een niet-christelijk vriendinnetje van je dochter aan tafel zit, kan dat zomaar opening voor een gesprek zijn.
Bedenk ook dat getuigen niet een zaak van moeten is. Getuigen is een gevolg van het zo onder de indruk komen van wat God heeft gedaan, dat je niet meer kúnt zwijgen. ‘Moeten’ maakt mensen alleen maar trots als het lukt en mismoedig en schuldig als het niet lukt.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons