Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Wilma Nanninga: ‘Ik heb God gevoeld’

in Geloven

Ze beweegt zich in de wereld van showbizz, feesten en beroemdheden. Liefdeslief- en leed, geld, glitter en glamour. Wilma Nanninga is hoofdredacteur van de pagina ‘Privé’ in ‘de Telegraaf’ en werd misschien wel het meest bekend als winnares van de ‘Nationale Bijbeltest’. “Van een showbizzbeest verwacht je dat toch niet?” Bovendien: ”Ik heb een godservaring gehad die alle twijfel wegneemt.”

Ze zit ontspannen op haar rood met zwarte sofa, zo nu en dan languit, dan weer met opgetrokken knieën. Een goedlachse en gezellige vrouw is het, net terug van de sportschool, want “je moet toch aantrekkelijk blijven.”

“Waarom ik zoveel van de Bijbel weet? Mijn vader kocht op de dag van de opname van de bijbeltest een Bijbel voor me. Ik had er wel een, maar een heel oude. Toen ben ik die ochtend begonnen met lezen, tot een kwartier voor het begin van de opname in de studio. Ik had alleen Psalmen overgeslagen en de boeken als Ezechiël, Micha en Jona. Ik was bijna bij Johannes. En tijdens de uitzending bleek dus dat ik heel veel wist.

Nu moet ik ook zeggen, ik ben uitgerust met een fotografisch geheugen, dus ik sla de dingen gewoon op. Bovendien heb ik domweg de volgorde van gebeurtenissen en feitjes uit mijn hoofd geleerd. Ik had bijvoorbeeld alle zonen van Abraham zitten tellen.”

Tijdens het lezen van de Bijbel betrapte ze zich erop dat ze hele verhalen zat te lezen. Zo las ze heel het boek Job en het hele verhaal over Mozes in de woestijn. “In Genesis en Exodus staan al die oude verhalen die ik nog wel wist van de lagere school.
Ja, het gaf mij een ontzettende kick dat ik zoveel antwoorden wist. Ik ben iemand die graag wil winnen, dus ik wilde dit ook winnen. En ik zat bij sommige vragen bijna te juichen, want ik herkende zoveel. Ik werd in die week daarna gefeliciteerd door mensen die mij normaal gesproken misschien maar een merkwaardig persoon vinden.”

Zijn je, naast de herkenning die het lezen van de Bijbel je gaf, ook dingen opgevallen?

“Dat het eigenlijk prachtige verhalen zijn. Weet je, ik ben wel een gelovig mens. Alle verhalen in de Bijbel zijn voor mij echt gebeurd. Ik geloof alles wat erin staat. Wat voor mij alleen heel ver ging, is het verhaal dat Jezus is gestorven voor onze zonden. Dan dacht ik echt: ‘Nee, kom op zeg, God is zó groot, zó machtig’. Ik vond het zo kinderlijk gedacht dat God dan Zijn Zoon naar de aarde zou sturen. Ik zag Hem meer als een goed mens, een profeet, maar geen God.

Maar ik vertel het verhaal wel aan mijn dochter. Ze zit ook op een christelijke school. Want ik vind het christelijk geloof voor kinderen heel geschikt. Ik vertel haar dat er een God is en dat Zijn Zoon naar de aarde kwam. Maar ik ben zelf iemand die, toen mijn ouders tegen mij zeiden dat Sinterklaas niet bestaat, riep dat God dus ook niet bestaat.”

Nu ziet Wilma dat anders. Ze heeft tijdens de opnames van Wilma zoekt God iets heel “geks” meegemaakt. “Ik heb Hem gevoeld. En dat verandert je blik op de wereld wel enigszins. Ik was in een gemeente in Aalsmeer. Het was een beetje een Amerikaans-achtige toestand, daar. Nou, zet mij niet bij een musical, want de tranen lopen over mijn wangen. Ik vind niets zo mooi als dansen en zingen. Dus ook in die gemeente stroomden de tranen. De camera snorde en ik dacht: ‘Ze hebben nu in elk geval ‘Wilma huilt’, maar ze snappen het niet, want dit heb ik altíjd met muziek’.

Vervolgens gaven de mensen elkaar allemaal een hand en gingen ze bidden en in tongen spreken en zo. Nou, dat ging mij allemaal een beetje te ver. Ik wilde daar even niet bij horen. Ik dacht: ‘Weet je wat: ik ben er even niet.’ Dus ik ging staan, vouwde mijn handen en deed mijn ogen dicht. Op dat moment: Alsof er een bliksem in mij schoot. Echt, ik barstte in snikken uit. Ik werd warm en koud en had het gevoel of iemand een enorme hand op mij legde en zei: ‘Hé, Nanninga, even opletten, Ik ben er wel, hoor.’ Zoiets. Nou, het was on-geloof-lijk groot en een sensationele ervaring. Ik hoorde ook niets meer, ik was alleen met Hem, of met God. Het gevoel was groter dan mijn lichaam. Alsof ik in een soort elektrisch veld stond en alles tintelde en alles was blij. Een soort gigantische liefde, vervulling, rust, vrede. En het gekke was, daar ging ik dus van huilen. Want het was té groot, het paste niet in wat ik kon opnemen aan gevoel. En toen dacht ik: ‘Dit is het dus. Het is er gewoon, het klopt, het bestaat en het pakt mij nu en zegt tegen mij: ‘Willemien, leuk hoor, al je gediscussieer, je wilt er nu even niet bij horen, maar je hoort bij Mij’.’ Ik heb dus een godservaring gehad die voor mij alle twijfel heeft weggenomen. Jongens, God bestaat! Het betekent voor mij dat ik nooit meer bang hoef te zijn, voor niets. Ik voelde in elke porie, in elke cel van mijn lichaam dat het waar is. Ik hoef nooit meer te twijfelen.”

Als ik dit in ‘mijn wereld’ vertel, krijg ik toch respect. Want iedereen zoekt iets. Het gekke is dat ik wel geloofd word. Bij iedere christen die met een heel heilig gezicht tegen mij zegt dat God toch bestaat, denk ik: ‘Wat lief dat jij dat gelooft, maar ik kan het niet geloven.’

Nu heb ík het gevoeld en als ík het aan mensen vertel, zijn ze eerder geneigd het te geloven. Dus ik denk ook dat er een doel in zit. Kijk, jij werkt bij de EO, dus natuurlijk geloof jij dat God bestaat. Het is je broodwinning, dus als jij zoiets vertelt, zal het wel niet kloppen. Maar ik ben een onverdachte bron.

Ik voel me iemand die juist niet moet praten met mensen die al in de kerk zijn, maar met mensen búiten de kerk. Met Gordon, met de mensen op de krant. Ik voel mij een boodschapper, die mensen vertelt dat het wél deugt. En dan is dit nog maar het begin.”

“Voor mijn gevoel ben ik al per definitie zondig. Ik val in de categorie ‘afgekeurd’. Daarom vind ik het wel leuk dat God juist iemand die in de ogen van sommige christenen afgekeurd is, dat gevoel heeft gegeven. Ik, die bezig ben in de showbizz, in een wereld van klatergoud, glitter en glamour. Hoewel ik wel iemand ben die erg nadenkt over dingen. Niet iemand van een vernislaagje.”

Je werkt wel in een wereld van vernis. Verlang je niet eens naar echtheid, naar maskers af, naar de binnenkant?

“Het is geen buitenkant. Juist als ik met mensen praat voor de pagina Privé, praat ik met mensen over hun diepste gevoelens. Het zijn beroemdheden die hun diepste gevoelens moeten delen met die andere Nederlanders. Stel je eens voor, hoe het zou zijn als alles wat je doet, op straat ligt. De grote sterren zijn in staat om met hun publiek ook hun privé-leven te delen. Waarom? Omdat we het willen. We zijn uitgerust met de karaktereigenschap nieuwsgierigheid.

Kijk, Privé is geen roddelpagina, zoals de roddelbladen. Het is het grootste showbizzpodium van Nederland, waar sterren zelf naartoe komen om hun ware verhaal te vertellen. Terwijl er bij de bladen uitgegaan wordt van de suggestie. Linda de Mol is wat dikker, dus: ‘Is Linda de zwanger?’ Dat gebeurt bij ons niet. Als Linda zwanger is, belt ze ons zelf om dat mee te delen. Ook in de tijd dat ik bij Privé zat, heb ik niet geroddeld. Dat was een heel journalistieke periode. Maar ik ben minder geschikt voor een roddelblad.”

Maar waar gaat het dan over? Zit er diepgang in de verhalen op Privé?

“Ja. Want het zijn ook gewone mensen. Er zit net zoveel diepgang in die mensen als in iedereen. Alleen, ze gaan soms naar feestjes waar diepgang niet het doel is. Daar is het alleen maar buitenkant.”

Wat zou je er zelf van vinden als jóuw doopceel op straat lag?

“Dat lígt op straat. Ik vertel alles, ik ben op televisie, er wordt gekookt in mijn keuken, de naam van mijn kind is bekend, er zijn foto’s van haar gepubliceerd; ik heb geen privé-leven. En als er onwaarheden verteld worden, span ik een kort geding aan. Dat heb ik dus ook één keer gedaan, en gewonnen. Want iemand moet natuurlijk zijn vak wel goed doen.”

Maar de scheiding van die en het nieuwe liefje van die is toch een privé-kwestie? Dat hoeft toch niet over straat?

“Een scheiding is ook voor showbizzmensen iets heel ingrijpends. Dat doen ze echt niet voor de lol. Daarbij komt dat het rolmodellen zijn. Mensen zien dan hoe een ster ermee omgaat, en dat geeft troost.”

Troost?

“Ja. Mensen spiegelen zich ook aan de manier waarop mensen narigheid oplossen. Want stiekem hebben die mensen wel precies gelezen hoe het dan zit. Mensen herkennen het en het brengt gesprek op gang. Dus ik denk dat dit soort journalistiek heel erg nuttig is. Het gaat om pure menselijke emoties. En als mensen hun verhaal vertellen, is ook in een keer het geroddel afgelopen.”

Welke waarden vind je als echtgenote en moeder belangrijk?

“Ik vind trouw heel belangrijk. Want dat ben je aan elkaar verplicht. Terwijl, als Alex ontrouw zou zijn, zou ik het niet willen weten en zou ik hem ook vergeven.

Ik denk dat er te weinig wordt gevochten voor een huwelijk.
Als moeder ben ik heel zorgzaam. Waarschijnlijk omdat Aurore het enige kind is. Ik ben iemand die het leven neemt zoals het komt en ben blij met wat ik heb. Mijn eerste huwelijk is ook heel geweldig geweest. Tot het mis ging. Je moet vrede sluiten met je geschiedenis, anders ben je een ongelukkig en zuur mens.”

Ben je nu gelukkiger dan vóór je godservaring?

“Het leuke van mijn godservaring is, dat ik er niet naar op zoek was. Ik kan me voorstellen dat als je iets ellendigs hebt meegemaakt, je dan tot God komt, omdat je op zoek bent naar houvast. Maar ik had alle houvast die ik nodig heb; een fantastisch salaris, een geweldige man, een superbaan, het liefste kind van de wereld, mijn ouders wonen hierboven, mijn zus woont in de buurt; ik heb alles wat mijn hartje begeert. En toch heb ik Hem gevonden. Ik was niet aan het zoeken uit wanhoop, ik heb die zekerheid als een soort cadeau erbij gekregen. Maar als ik het niet had gekregen, had ik niets gemist. Nú, achteraf, zeg ik dat ik iets heb gemist, maar daarvoor wist ik niet wat ik miste.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

'Christendom stond onderaan mijn lijst'

'Christendom stond onderaan mijn lijst'

EO-cameraman Willem van Schaaijk vertelt zijn bekeringsverhaal in De Verandering

"Ik heb de hele avond gehuild"

"Ik heb de hele avond gehuild"

Deze 3 mensen kwamen in aanraking met God door de EO

Marokkaanse christenen delen geloof via Youtube

Marokkaanse christenen delen geloof via Youtube

Op een nieuw Youtube-kanaal, genaamd ’Moroccan and Christian’, delen Marokkaanse christenen hun geloof met landgenoten. Dat schreef Marokko.nl op...