Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

De liefste kinderen van de wereld

Ze zijn altijd van jezelf

in Geloven

Driftbuien, prinsessengedrag, vechtpartijen of steeds terugkerende scènes tijdens het bedritueel; alle ouders hebben er wel eens mee te maken. Toch kan dit ‘onschuldige’ kindergedrag de oorzaak zijn van heel vervelende en lastige situaties in het gezin. Drie Zeeuwse moeders vertellen over hun kroost.

Ze zijn het erover eens: Schatjes zijn de kinderen eigenlijk wel heel vaak. Vooral als ze rustig met elkaar aan het spelen zijn. “Maar ook als ik ze persoonlijk aandacht geef, door bijvoorbeeld met ze te gaan fietsen of een ijsje te eten,” zegt Marja Poppe (35), moeder van zes kinderen tussen de 5 en 15 jaar. “Een tijdje geleden hebben we ingesteld dat ieder kind om de zoveel tijd mag kiezen waar hij of zij met een van de ouders naartoe wil. Soms versloft dat wel een beetje en moeten we echt de draad weer oppakken.”

Ze zijn het erover eens: Schatjes zijn de kinderen eigenlijk wel heel vaak. Vooral als ze rustig met elkaar aan het spelen zijn. “Maar ook als ik ze persoonlijk aandacht geef, door bijvoorbeeld met ze te gaan fietsen of een ijsje te eten,” zegt Marja Poppe (35), moeder van zes kinderen tussen de 5 en 15 jaar. “Een tijdje geleden hebben we ingesteld dat ieder kind om de zoveel tijd mag kiezen waar hij of zij met een van de ouders naartoe wil. Soms versloft dat wel een beetje en moeten we echt de draad weer oppakken.”

Ontploffen

Als de kinderen echt schatjes zijn, zitten ze zelf ook lekker in hun vel. Jacolien beaamt dat. “Als je boos op hen bent, voelen ze zichzelf ook niet prettig. Vooral als er dingen moeten; bij het naar school of naar bed gaan. Dan moet je ze uit hun spel halen en kan het helemaal mis gaan. Maar dan snap ik ook wel weer dat het voor hen ook niet leuk is.”
“Het ligt ook vaak aan jezelf,” reageert Marja. “Ik reageer soms negatief, omdat ik gewoon mezelf niet ben.”
Jacolien: “Dat is waar. Als ik niet ontspannen ben, ontploft het wel eens.”
Lydia: “Ik heb het vaak als ik plannen heb voor ‘s avonds en denk: ‘Ik leg ze even snel op bed’. Alsof ze het aanvoelen, want dan gaat het altijd mis. Ze maken met elkaar ruzie of willen hun tanden niet poetsen. Dan word ik boos, terwijl ik eigenlijk zelf de oorzaak ben. Ik wil het te snel doen.”
Jacolien: “Maar soms ben je toch ook gewoon boos, omdat ze iets doen zonder dat je daar zelf invloed op hebt?”
Lydia: “O, ja, vooral als ze elkaar in hun spel storen. Maar soms gaat het heel lekker, dan ben ik heerlijk opgelucht dat ze zonder drama’s op school zitten. Maar er zijn ook dagen dat de een die trui niet aan wil en de ander z’n bed niet uit wil.”

Is het avondeten standaard crisistijd?

Ze schieten alledrie in de lach. “Het avondeten is altijd heeeel leuk,” zegt Jacolien quasi serieus, waarna ze verder gaat: “Ja, het is gezellig, maar niet altijd.”
Marja: “Het ligt eraan wat je eet. Als je friet eet, heb je geen probleem.”
Lydia: “Het gaat in periodes. Vooral als je een baby hebt die net mee eet en steeds de lepel wegslaat of als er weer een beker omvalt, terwijl je had gezegd: ‘Eérst opdrinken’.”
Jacolien: “Ja, dat is verschrikkelijk. Voor de derde keer de yoki over tafel. Ik word soms heel kwaad. Maar ja, daar heb ik dan ook wel weer spijt van. Want het kind voelt zich superongelukkig, die zit onder de yoki en ‘deed het niet expres’. Eigenlijk moet je er geen drama van proberen te maken, anders is het echt niet leuk meer.”
Marja: “Bij ons gebeurt dat nu wat minder, maar ik had wel altijd zoiets van: ‘Je ruimt het zelf maar even op’. Want mijn eigen eten wordt ook koud. En iedereen kan het overkomen, zelfs jezelf.”
“En,” voegt Jacolien toe, “de maaltijd moet ook niet te lang duren, want dan worden ze het snel zat.”
Lydia: “Nou, wij eten wel lang en uitgebreid. Ik denk wel anderhalf uur. We kletsen veel, lezen uit de Bijbel en de peuterbijbel en soms doen we al het avondgebedje van de kinderen, of we lezen nog wat voor. Daarna moeten ze wel gelijk naar bed. En ze moeten ook echt op hun plek of op schoot blijven zitten.”
Jacolien: “Ja, bij ons ook, maar ze kunnen moeilijk stilzitten, hoor.”
Marja: “Wij doen er ook niet zo lang over, want de oudere kinderen hebben altijd wel weer wat te doen. En ik hoef ook niet voor te lezen, want daar vinden de ouderen niets aan.”
Jacolien: “Crisismomenten zijn vaak de momenten waarop iets verandert of iets moet gebeuren. Van tafel naar boven, of na het tandenpoetsen naar bed.”

Krampachtig

Toch vinden ze alledrie de opvoeding wel meevallen. Al is het wel intensief, vooral omdat ze als moeder eigenlijk 24 uur per dag beschikbaar moeten zijn.
“Ik kreeg op m’n vijftiende nog twee zusjes,” vertelt Lydia. “Dus toen voelde ik me al een beetje moeder. Ik had het idee dat ik er wel verstand van had,” lacht ze. “Maar nu ik zelf kinderen heb, zie ik eigenlijk pas hoeveel het mij kost. Je moet bijna altijd beschikbaar zijn. Dat had ik me nooit voorgesteld. Blijkbaar had ik niet door dat mijn moeder er ‘s nachts uit moest. Ik kan soms ook echt moe zijn als ik er drie keer per nacht uit moet. Maar je krijgt er ook gigantisch veel voor terug. Ik had bijvoorbeeld niet gedacht dat je zoveel liefde terugkrijgt.”
Jacolien: “Ik heb wel geleerd meer vanuit het kind te denken. Soms vraag ik aan mezelf: ‘Waarom doet hij nu zo?’ Ik merk ook dat het dan beter gaat. Voorheen moest gewoon gebeuren wat ik vond, terwijl ik nu meer kijk naar het kind en mijn wensen min of meer daarop afstem. Hoewel ik ook nog vaak genoeg vind dat ik het niet goed doe, of dat ik te krampachtig probeer om het goed te doen. Soms weet ik echt even niet hoe ik met een driftbui om moet gaan en dan val ik behoorlijk uit. Maar dan is het heel fijn om alles bij God te brengen en dan realiseer ik me weer dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik vind het ook belangrijk het goed te maken met m’n kind.”
Lydia: “Bidden is inderdaad belangrijk. Dan zeg ik ook: ‘U weet dat ik mijn best doe en dat ik van hen houd. Beter kan ik het ook niet’.”
Marja: “Het is ook fijn als je er samen met je man over kunt praten. En dan is het goed als je allebei op een lijn staat.”
Jacolien: “Inderdaad, het is heerlijk om samen met mijn man te genieten van onze drie boeven. Ik vind het een grote steun om alles samen te doen en het af en toe van elkaar over te nemen. Dan voel ik me zeer bevoorrecht dat ik de opvoeding niet alleen hoef te doen.”

Stickertjes

Gepraat wordt er veel over opvoeding. Maar bij een ander om raad vragen als iets niet goed loopt en dus laten zien dat je soms helemaal niet dat leuke gezinnetje bent zoals aan de buitenkant lijkt? Dat blijkt moeilijk. Marja gaat problemen niet uit de weg, maar zou ze toch eerst met haar man bespreken. “Als we er echt niet uit komen, waarom zouden we dan niet bij iemand anders te rade gaan? Bij vrienden of via professionele hulp? Misschien weet een ander wel hoe ik met een bepaald probleem om moet gaan. Doe je dat niet, dan blijf je er zelf mee zitten.”
Jacolien: “Ik durf wel om raad te vragen. Ik kijk ook wel eens dingen af bij anderen.”
Lydia: “Ik zou het wel lastig vinden om om raad te vragen. Ik wil een ander er niet mee lastig vallen. Hoewel ik het wel fijn vind als mensen echt belangstelling hebben. En dan zal ik me nooit schamen voor het gedrag van mijn kinderen. Ik zou ook de oorzaak eerst bij mezelf zoeken: ‘Wat zou ík nu anders moeten doen’?”
Jacolien: “Maar je hebt toch echt verschil in kinderen. Ze hebben allemaal hun eigen karakter. Deze zomer was het bijvoorbeeld heel moeilijk om een van de jongens in bed te krijgen. Het was ál-tijd ‘nee’. Op den duur zag ik er al tegenop om te zeggen dat hij naar bed moest. Hij wilde de trap niet op, wilde z’n tanden niet poetsen, rekte de tijd en het was altijd huilen. Tot ik een beloningssysteem bedacht. Ik zei tegen hem: ‘Als je nu leuk en gezellig, zonder huilen naar bed gaat, krijg je een stickertje. Bij vijf stickertjes krijg je een verrassing. Lukt het niet, dan zetten we een kruisje.’ Binnen een week veranderde het.”
Marja: “Het is inderdaad de kunst om negatief gedrag om te draaien naar positief gedrag. En dan kun je best veel van anderen leren.”

Schatjes

In het real-life opvoedprogramma Schatjes, dat volgende week begint, worden ‘gewone’ kinderen en ‘gewone’ ouders gevolgd die tegen lastige opvoedproblemen aanlopen. Zij worden door een meekijkende kinderpsycholoog geadviseerd over de manier van aanpak. Het blijkt dat met kleine veranderingen in de opvoedingsaanpak grote resultaten bereikt kunnen worden.

Schatjes, volgende week maandag tot en met vrijdagavond, 19.30 uur, Nederland 1

Jacolien:

‘Crisismomenten zijn vaak de momenten
waarop iets verandert of iets moet gebeuren’

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

Cholesterol

Cholesterol

In het bloed zitten verschillende vetten en een van de bekendste is cholesterol. Regelmatig haalt dit vet de krant en je kunt wel zeggen dat het...

‘Ik laat zien wat ik voel’

‘Ik laat zien wat ik voel’

Het werk van beeldend kunstenares Anneke Kaai is tevens de uitdrukking van haar droom. Die droom is dan ook groot en valt niet te realiseren in een...

Hoofd, handen of het hart

Hoofd, handen of het hart

De basisschoolperiode voor de kinderen van groep 8 zit erop. De uitslag van de Cito-toets, het gesprek met de schoolleiding en natuurlijk de ideeën...