Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Een compliment, wat is dat?

in Geloven

In materieel opzicht kwam ze als kind niets te kort. Er werd voor haar gezorgd en gedacht. Toch kan ze zich niet herinneren dat ze ooit bij haar moeder op schoot zat of een aai over haar bol kreeg. Echte liefde was er niet. "Een knuffel, een compliment… wat is dat?“

Karin was als kind een bescheiden en teruggetrokken meisje. Haar minderwaardigheidscomplex maakte dat ze zichzelf wegcijferde en bang was voor volwassenen. Complimenten kon ze niet verwerken. Thuis deed ze nooit iets goed, want het kon altijd beter. Haar vader beschrijft ze als autoritair, iemand voor wie ze bij wijze van spreken in de houding sprong als hij binnen kwam. Haar moeder was dominant en een vertrouwelijke band is er nooit geweest. "We hebben een goede band hoor, maar totaal niet diep.“

Spontaan reageren
"Ook moest ik al vroeg veel dingen zelf doen. Je zou misschien zeggen dat je daar zelfstandig van wordt, en dat je er zelfvertrouwen van krijgt. Ik dus niet. Spontaan ergens op reageren, kan ik niet. Iemand een compliment geven, vind ik heel moeilijk. Ik moet er teveel bij nadenken en dan is het meer uit plicht. Dan is het spontane eraf.“

Knikkende knieën
"Vroeger deed ik al veel dingen met knikkende knieën. Aan de buitenkant leek het dan of alles goed ging, maar ondertussen speelde zich in mijn binnenste een enorme strijd af. Ik heb dat nu nog. Ik vraag me bij alles af of ik het wel goed doe. ‘Wat denken andere mensen van mij?’ ‘Kan een ander het niet beter dan ik?’ ‘Ben ik niet teveel?’ ‘s Avonds in bed lig ik soms uren te piekeren over wat er die dag is gebeurd. ‘Had ik dingen niet anders moeten doen?’ ‘Had ik niet anders moeten reageren?’ Iemand die hier totaal geen last van heeft, zal het waarschijnlijk niet begrijpen. Maar het beheerst mijn leven. Als er overdag iemand aanbelt, en ik praat met diegene aan de deur, dan denk ik ‘s avonds: ‘Had ik diegene niet binnen moeten laten?’ ‘Had ik niet spontaner moeten doen?’ En als ik die persoon dan later weer zie, denk ik dat ze daar weer op terug zal komen. Onzin natuurlijk, maar ik denk het wel.
En als ik iemand moet bellen, al is het maar om iets te vragen of iemand uit te nodigen, dan kan ik daar de hele dag tegenop zien. In mijn hoofd loopt het dan te malen. ‘Wat zal ik zeggen en hoe zal die ander dan reageren?’ Het gekke is, dat het toch altijd goed gaat en dat ik me achteraf afvraag, waarom ik nou zo moeilijk zat te doen.“

Geloof
38 jaar lang streed Karin met zichzelf en riep tegen zichzelf: ‘Ben je gek? Doorgaan. Je hebt het zo slecht nog niet, het kan veel beroerder’. Vorig jaar heeft ze de knoop doorgehakt en zich bij een psycholoog gemeld.
"Want hoe goed ik het ook heb, steeds komen die vervelende gedachten boven, zoals: ‘Wie ben ik nou?’ ‘Doe ik het met mijn kinderen wel beter’?“

Genieten van kleine dingen
"Ik ben een jaar onder behandeling geweest. Ik had het gevoel dat er eindelijk iemand was die mij begreep, die luisterde en handvatten aanreikte. Hij heeft me geleerd om de goede dingen van mijzelf te zien. Ik heb in al die jaren een muur om mij heen gebouwd die nu weer afgebroken moet worden. Ik leer nu stukje bij beetje om te zeggen: ‘Zie je wel dat het goed ging?’ Of: ‘Zie je wel dat je het kan?’ Zonder dat ik me daarbij afvraag wat een ander daarvan zou denken en of een ander dat wel leuk zou vinden. Ik kan nu ook weer gewoon een uur op de bank zitten, zonder dat ik me daar schuldig over voel. Ik kan weer rust nemen. Vroeger had ik het gevoel dat ik altijd bezig moest zijn. Ik kan ook weer genieten van kleine dingen, zoals de zon die ‘s ochtends schijnt. Dat kon ik voorheen niet.“

Dagboek
Naast steun aan haar man, die veel geduld en begrip voor haar heeft, heeft Karin ook veel steun aan haar geloof. "Ik houd een dagboek bij waarin ik dingen van me af schrijf, maar ik kan ook in mijn gebed dingen bij God kwijt. Zonder geloof was ik niet zover gekomen. Hij helpt me en laat me zien dat ik waardevol ben voor Hem.“

Gefrustreerd persoon
Behalve haar man weet niemand van Karins probleem. Ze durft er in de familie niet over te praten, omdat ze bang is dat er alleen maar ruzie van komt en men niet begrijpt waar zij mee bezig is.
"Ik wil niemand iets verwijten, niemand de schuld geven, want mijn ouders hebben het beste met mij voor gehad. Maar ik zou wel graag de cirkel waar ik in zit, willen doorbreken. Ik wil groeien in het besef dat ik ben, zoals ik ben. Ik wil niet steeds geconfronteerd worden met dingen uit het verleden, maar alles een plaats kunnen geven, zodat ik vrijer kan leven. Maar ik durf dat niet, ik kan dat niet. Hoewel ik zie dat het bij anderen wel kan. Er zijn zoveel mensen die wel normaal kunnen leven. Ik wil er voor gaan, want ik wil geen gefrustreerd persoon zijn.“

Negatieve verhalen
"Ik ben soms ook bang dat mijn kinderen hetzelfde worden als ik. Want ik heb ook invloed op hen. Ik probeer hun daarom zoveel mogelijk de goede dingen mee te geven. Maar ik weet ook dat ik vaak heel prikkelbaar op hen reageer. En dat ik veel negatieve dingen op mijn man afreageer. Als hij thuiskomt uit zijn werk en vraagt hoe het die dag is gegaan, kom ik altijd met mijn negatieve verhalen. En dat vind ik wel eens moeilijk voor hem. Hij moet mij steeds maar weer opbeuren. In die zin heb ik het gevoel dat ik opnieuw moet 'leren leven'.

De naam in dit artikel is gefingeerd en bij de redactie bekend.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over