Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘De cursus ‘Waarom Jezus?’ was magnifiek’

in Geloven

De levenslustige Sylvia Koster (32) uit Best had vaak het gevoel dat ze iets miste. Ze was wat aan het surfen op internet en kwam ‘toevallig’ bij de cursus ‘Waarom Jezus?’ terecht. "De eerste vragen waren echt van die EO-vragen," zegt ze met een zachte g. Maar Sylvia zette door en haar leven veranderde radicaal.

De kleine Sylvia ging wel elke zondag naar de zondagsschool van de Hervormde gemeente in Best. Haar ouders waren helemaal niet actief bij de kerk betrokken, maar moeten gedacht hebben dat het toch geen kwaad kon om hun kinderen naar de zondagsschool te sturen. „Mijn vader was Rooms-katholiek, mijn moeder Hervormd en we zijn als kinderen Hervormd gedoopt,“ vertelt Sylvia in onvervalst Brabants. „Bij het afscheid van de zondagsschool kreeg ik een bijbel mee. Daar las ik wel eens in, maar als kind van twaalf snapte ik daar echt niets van. Dan vroeg ik het wel eens aan mijn ouders. Maar die wisten er ook geen raad mee.“
Af en toe, met de feestdagen, ging Sylvia alleen naar de kerk. Ze was dan wel de enige uit het gezin. Haar moeder was niet sterk en zat in een rolstoel. Haar vader geloofde niet.

Waarom deed je dat dan?
„Dat weet ik niet. Er was toch iets in me waardoor ik het belangrijk genoeg vond om erheen te gaan. Toen ik achttien was, vroeg de dominee of ik naar de belijdeniscatechisatie kwam. Ik ben misschien maar twee keer geweest, want ik ging op kamers wonen in Den Haag voor mijn opleiding verpleegkunde. Tja, en toen was het werken, feesten, stappen en overal mee bezig zijn, behalve met het geloof. Mijn hormonen begonnen op te spelen, dus ik ging achter de jongens aan. Dat vond ik op die leeftijd veel interessanter.“

Internet
Sylvia volgde de opleiding ‘terminale zorg’ en ging in het ziekenhuis werken. In Den Haag leerde zij haar vriend kennen. Tien jaar geleden verhuisde ze weer naar Best en ging samenwonen. Haar vrienden- en kennissenkring bestond uit niet-gelovige mensen. Als ze wel eens met haar zwager sprak, die wel kerkelijk meelevend was, merkte ze op de een of andere manier toch dat ze wat miste. Dat gevoel had ze ook toen ze op de afdeling ‘terminale zorg’ in het ziekenhuis werkte. Gelovige patiënten die op sterven lagen, hadden veel minder angst voor de dood dan mensen die niet geloofden.
„Toen heb ik wel eens gedacht: Dat zou ik ook wel willen hebben, die rust. Maar ik liet het links liggen en leefde mijn eigen leven. Toch had ik steeds wel het gevoel dat ik wat miste. Maar wat? Sinds de geboorte van onze dochter, vier jaar geleden, ben ik gestopt met werken. Moest ik dan weer gaan werken? Is mijn relatie wel goed? Ik voelde me niet compleet, niet gelukkig. Ik heb toen voor het eerst gebeden.“
Sylvia wilde wel wat met het geloof gaan doen, want ze wist er te weinig van. Waar moest ze beginnen? Ze ging wat doelloos surfen op internet. Een paar dagen later weer.
„Ik weet echt niet hoe ik bij die site terecht ben gekomen, maar ik zag hem en er stond: ‘Inloggen’. Dat vond ik stom. Maar ik toetste mijn naam in en ik kreeg bericht dat ik mee kon doen aan de cursus ‘Waarom Jezus?’ Ik dacht: Tja, waarom niet? Ik heb niets te verliezen. Op internet vond ik dat wel prettig, omdat het anoniem is. Vond ik het niks, dan kon ik ermee stoppen en ik hoefde niemand uit te leggen waarom. Ik wilde zelf ontdekken hoe of wat, zonder iemand die me pushte. Zo ben ik begonnen.“

EO-vragen
„De eerste vragen waren – ja, sorry hoor – echt van die EO-vragen, zoals in de volksmond vaak gezegd wordt. Niet flauw doen, dacht ik, even doorbijten. In de tweede week zaten er veel meer vragen in die gekoppeld waren aan de boekjes die ik bij de cursus had gekregen: Levensecht (NT Het Boek, AS) en Jezus, feit of fictie? Je moest ook dingen lezen. Het boekje Jezus, feit of fictie? heb ik in één keer uitgelezen. Het werd daarin heel mooi beschreven dat Jezus echt de Zoon van God is. Daar werden mijn ogen door geopend. Ik laat me nooit zo snel overtuigen, maar hier kon ik niet omheen. Ik geloofde dat Jezus voor onze zonden was gestorven en was opgestaan. Vanaf dat moment, die tweede week, voelde ik me heel rustig en heel vreemd. Ik kon niet uitleggen wat ik voelde. Zoiets van: Nu heb ik het gevonden. Een heel vreemde gewaarwording.“

Fiet en Pim Visser waren de cursusbegeleiders van Sylvia. Omdat Pim kampt met een zwakke gezondheid, is alleen Fiet bij het gesprek aanwezig. Ze heeft het verhaal van Sylvia stil aan zitten horen en haakt erop in: „Pim en ik lazen in Sylvia’s antwoord dat er echt iets was gebeurd. We hebben teruggemaild: Als je zo duidelijk een stap hebt genomen, dat je weet wie Jezus voor je is en dat je een relatie met God hebt gekregen, staat er in de Bijbel dat Zijn Geest je overtuigt dat je een kind van God bent. ‘Zijn Geest getuigt met onze geest dat we kinderen Gods zijn’, Romeinen 8.“
Sylvia: „Heel vreemd was dat. Voor het eerst in mijn leven kon ik zeggen: Ik geloof. Maar wat nu? Wat wordt er van mij verwacht? Er werd in de cursus gezegd dat ik een kerk moest opzoeken om me bij aan te sluiten. Dat heb ik gedaan. We hebben hier in Best een heel fijne dominee. Ik typ nu met nog een paar gemeenteleden het kerkblaadje. Ik wilde alsnog belijdenis gaan doen, maar ik had pech, want niemand had zich opgegeven voor de belijdeniscatechisatie. Het had wel gekund, ik alleen, maar dan wilde ik toch liever eerst de Alphacursus gaan doen bij de kerk van Peter Scheele in Eindhoven“ (Ned. Geref. Kerk, AS).

Anders
Is het moeilijk om nu anders te gaan leven?
„Ja, absoluut. Ik wil zo snel mogelijk die Alphacursus gaan doen, omdat ik bang ben dat ik het weer kwijt raak. Van mij mag die internetcursus veel langer duren. Ik heb geen vrienden die geloven en dan wordt het al moeilijk. Mijn vriend gelooft ook niet, maar hij steunt me wel.

Bidden en bijbellezen, ja, – daar ben ik heel eerlijk in – dat vind ik moeilijk. Bidden gaat nu wel iets beter, maar ik ben nog niet zo goed thuis in de Bijbel. Bij dingen die ik lees, heb ik gelijk duizend-en-één vragen. Ik weet niet aan wie ik ze moet stellen. Dan loop je vast en kom je niet verder. Als ik
straks de Alphacursus doe, kan ik gelijk mijn vragen kwijt en beter de Bijbel lezen. Ik lees nu in de kinderbijbel om het beter te begrijpen.

Elke dinsdagavond is er een gespreksavond van de kerk. Dat is veel persoonlijker dan de kerkdienst zelf. Die zegt me nog zo weinig. Als ik er meer over weet, kan ik ook mijn dochtertje erover vertellen aan de hand van de kinderbijbel.
De internetcursus vond ik magnifiek. Het heeft me enorm geholpen. Elke maandag stonden er nieuwe vragen op de site. Die kun je rustig bekijken, het boek er op naslaan en je geeft antwoord. Als ik vragen had, stelde ik die aan Fiet of Pim en via email kreeg ik antwoord.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over

Lees ook

Cholesterol

Cholesterol

In het bloed zitten verschillende vetten en een van de bekendste is cholesterol. Regelmatig haalt dit vet de krant en je kunt wel zeggen dat het...

‘Ik laat zien wat ik voel’

‘Ik laat zien wat ik voel’

Het werk van beeldend kunstenares Anneke Kaai is tevens de uitdrukking van haar droom. Die droom is dan ook groot en valt niet te realiseren in een...

Hoofd, handen of het hart

Hoofd, handen of het hart

De basisschoolperiode voor de kinderen van groep 8 zit erop. De uitslag van de Cito-toets, het gesprek met de schoolleiding en natuurlijk de ideeën...