Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Bram Krol: 'Een kerk die niet evangeliseert, is ziek'

in Geloven

De opdracht ‘Gaat heen en verkondigt het Evangelie' lijkt maar door weinig mensen te worden opgevolgd. Om hun geweten te sussen, hebben veel gemeenten wel een evangelisatiecommissie – want het hoort er nu eenmaal bij. Maar echt resultaat ontbreekt veelal. Bram Krol: "Als we nu eens iedere evangelisatiecommissie, die geen positieve resultaten kan laten zien na een jaar, ontslaan."

"Als een gemeente niet met evangelisatie bezig is, dan vraag ik me af of je je dan een christelijke gemeente kunt noemen. Want een gemeente die geen actieve taak heeft in evangelisatie is ziek.“ Een nogal boude uitspraak van ds. Bram Krol. Maar hij is stellig in zijn motivatie. "Het christendom is begonnen als een evangeliserende beweging. Een groep discipelen die met de Here Jezus rondtrok en die overal het goede nieuws bracht. Jezus heeft Zelf gezegd: ‘Gaat heen in de gehele wereld en verkondigt het Evangelie aan de ganse schepping’. Als je ondanks de juiste leer en tucht die taak laat liggen, kun je beter je kerkdeuren sluiten.“

Passief kerkvolk
Hoewel veel gemeenten wel een evangelisatiecommissie hebben, staat het georganiseerde evangelisatiewerk toch op een laag pitje. Het grootste probleem daarbij zit ‘em volgens Krol in het feit dat veel gemeenteleden tot passief kerkvolk worden opgevoed in plaats van tot discipelen. "Het verschil tussen die twee is dat een kerklid die ergens buiten zijn kerk komt, hulpeloos is. Maar een discipel die ergens buiten zijn kerk komt, begint een nieuwe kerk. Zo vormde de Here Jezus ook Zijn discipelen. Het zijn mensen die actief het Evangelie beleven en uitdragen. Dat betekent dus niet de minimale verplichtingen zoeken, maar de maximale. En dat vraagt een omschakeling, een mentaliteitsverandering die wel nodig is.“

Spanning
Bram Krol heeft het duidelijk voor ogen: "Begin maar eens bij je catechisanten. Die zijn vaak enthousiaster dan het gemiddelde kerklid. Geef hun een discipelschapstraining en besteed tijd aan diegenen die echt duidelijk verder willen in de evangelisatie. Wat je dan wel nodig hebt, is een goed beleid. Want er komt op een gegeven moment een spanning. De enthousiaste nieuwelingen voelen zich niet fijn bij de oude garde en de oude garde voelt zich bedreigd door de nieuwelingen. Dat is een gezegend probleem - beter dan dat de jongeren de kerk verlaten, - maar daar moet je wel goede kaders voor hebben.“

Dumpplaats
Zijn tweede stap is de evangelisatiecommissies plaats te laten maken voor evangelisatiewerkgroepen. Want commissies vergaderen, maar werkgroepen werken. 'In plaats van dat je een keer per maand zit te vergaderen, kun je beter langs de deuren gaan of randkerkelijken opzoeken.“ Hij merkt op dat veel commissies in kerken dumpplaatsen zijn voor tweederangs gemeenteleden. Mensen die te slap zijn voor de kerkenraad komen dan in een commissie. "Terwijl er kwalitatief hoogstaande mensen in moeten zitten! Mensen die je het liefste in de kerkenraad zou willen hebben, maar omdat evangelisatie zo belangrijk is, sta je ze af.
Eigenlijk hoort evangelisatiewerk iets van heel de gemeente te zijn. Ik ken gemeenten die het beste evangelisatiewerk verrichten en geen evangelisatiecommissie hebben. Die trainen hun eigen mensen tot discipelen. Het gaat dus om de mentaliteit van de gemeenteleden.“

Sportcommissie
Maar de predikant gaat nog verder: "Als we nu eens iedere evangelisatiecommissie, die geen positieve resultaten kan laten zien na een jaar, ontslaan. Een sportcommissie die geen voetbalwedstrijd organiseert, ontsla je ook.“ Want evangelisatiewerk zonder vrucht bestaat volgens hem niet. 'Dat zou betekenen dat er helemaal geen enkele belangstelling in de maatschappij is voor het Evangelie. Terwijl die er juist wél is. Maar wij sluiten ons teveel op tussen onze kerkmuren. Misschien wel uit angst voor de zonden die dan binnen kunnen komen, maar daardoor vallen we ook niet op voor buitenkerkelijken. Je kunt het vergelijken met het volgende: Stel je voor dat je de keus hebt uit twee restaurants in een stad. De een bevindt zich aan de openbare weg en de ander in een straatje achteraf. Dan kom je natuurlijk in die aan de openbare weg terecht. Niet omdat je bewust die keuze hebt gemaakt, maar gewoon omdat je die gezien hebt, en die andere niet. Sommige kerken zie je gewoon niet. Er is niemand die zegt: joh, kom nou eens mee.
Veel kerkelijke gemeenschappen vinden het geweldig als hun leden vrijwel alleen vriendschappelijke contacten hebben binnen de gemeente. Dat is heel veilig. Maar eigenlijk zouden ze het als een schande moeten zien. De Here Jezus was toch ook altijd op pleinen en markten te vinden? Hij verzamelde massa’s mensen om zich heen. Maar de mensen van nu zijn niet meer in staat om de wereld waarin ze leven, iets van de liefde van Christus mee te geven.“

Welkom
Een andere barrière voor niet-gelovigen is de sociale barrière. Mensen die zich bekeren, bekeren zich tot Christus en tot het Lichaam van Christus, dat is de gemeente. Maar als men niet in de juiste sociale setting zijn of haar geloof kan beleven, schrikt men weer terug. „Het gaat dus ook om de mentaliteit van de eredienst. Die kan soms een beetje ouderwets en oubollig zijn. De muzikale stijl is vaak van enkele eeuwen terug. Kerken gaan er prat op dat ze nog psalmen uit de 18e eeuw zingen en dezelfde bijbelvertaling lezen. Maar ze zijn zo een stam geworden met een eigen taal en cultuur, met als hoogste doel alle ongewenste invloeden buiten te houden. Maar er staat geen enkel gebod in de Bijbel dat wij wat betreft de vorm een bepaalde norm uit het verleden moeten hanteren. En al helemaal niet uit de 17e of 18e eeuw.
Voor mensen die van buitenaf in de kerk komen, is die sfeer zo anders dan de andere sociale verbanden die ze kennen. Het komt voor hen als bedreigend over en dat is een extra drempel om een kerk binnen te gaan. Want wat de buitenstaander ziet, is afweer, en niet een welkom. En dat is niet een gemeente zoals Christus die gewenst heeft. Richt je daarom op de toekomst. Zorg dat mensen zich welkom voelen in de kerk. Dat is een reusachtige ommezwaai, waarin de oude trouwe kerkmensen zich bedreigd zullen voelen. Want ze moeten nu opeens discipel worden en de diensten krijgen meer een familiestijl, in plaats van de onpersoonlijke stijl. Maar met een goed beleid, gedragen door dominee en kerkenraad, kom je ook daar wel uit.“

Grootste belemmering
Alle inspanningen ten spijt, de grootste belemmering voor een niet-kerkelijke is de boodschap. Het accepteren dat je zondaar bent, vergeving nodig hebt, je moet bekeren en houden aan wat de Here Jezus zegt, dat is de grootste barrière. 'Maar, de velden zijn wit om te oogsten. Het probleem is niet belangstelling krijgen, maar hoe je die belangstelling in goede banen moet leiden.“

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over