Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘Ik kan geen vader en moeder tegelijk zijn'

in Geloven

Ineke had een goed huwelijk, drie gezonde kinderen, een huis, een leuke baan en dito gemeente. Kortom, het plaatje was compleet. Totdat haar man een relatie kreeg met een andere vrouw. Lange tijd deed ze er alles aan haar huwelijk te redden. Toch werd de situatie onhoudbaar en liep haar huwelijk stuk. Ineke bleef als alleenstaande moeder achter met de kinderen.

We schrijven inmiddels een paar jaar verder. Het valt Ineke niet makkelijk. Ze vertelt: „De periode vlak na de scheiding leefde ik in een roes. Ik leefde verder, want ik moest wel. En voor ik het wist, was ik al twee jaar alleen met de kinderen.“
Na een aantal jaar belde Ineke’s ex-man haar op met de mededeling dat hij opnieuw met haar wilde beginnen. Ineke vond dat fantastisch. Maar haar ex-man stelde echter een aantal voorwaarden. Zo wilde hij in huis over alles de baas zijn en mocht ze niet meer werken. Maar dat ging er bij Ineke niet in. „Hij wilde terugkomen op voorwaarden, zonder berouw te tonen. Zo wilde ik het niet. Maar toen kreeg ik de schuld, want het was mijn keuze om te scheiden. Dat was het moment dat ik het voor mijzelf heb afgesloten. Het hoefde niet meer voor mij. Kort daarna trouwde hij met die andere vrouw.“

Favoriete ouder
Om voor haar kinderen te kunnen zorgen, moest Ineke meer gaan werken. „Ik kan er niet altijd voor mijn kinderen zijn. Als ze uit school komen, ben ik er vaak niet. En dat vind ik heel moeilijk. Want ze hebben mij toch nodig. Bovendien, ik kan geen gezin voor hen zijn. Hoewel ze vrij regelmatig naar hun vader gaan, hebben ze geen vader en een moeder in één huis wonen. Ze weten dat het niet anders kan, maar het is niet gemakkelijk voor ze.
De jongste heeft zijn vader nooit bewust thuis meegemaakt. En soms zegt hij wel eens tegen mij: ‘Mam, ik vind het niet eerlijk dat die en die wel bij zijn vader thuis woont en ik niet. Waarom woont papa niet gewoon bij ons thuis?’ Dat vind ik wel heel moeilijk. En soms realiseert hij zich dat als ik er niet meer ben, hij helemaal alleen is. En dat zijn vader er dan nog is, telt voor hem minder, want ik verzorg hem, zegt hij dan. Kun je nagaan wat er al in zo’n kinderkopje omgaat en waar ze over nadenken! En eigenlijk wil ik niet de favoriete ouder zijn, maar ergens ook weer wel.“
Gelukkig werd Ineke door haar kerkelijke gemeente goed opgevangen. Gemeenteleden stonden om haar heen en hielpen haar waar ze konden. „Dat eerste jaar was ik niet een zondag alleen.“

Vergeving
Voor haar scheiding was Ineke’s mening duidelijk. ‘Christenen mochten niet scheiden. Dan ging je maar honderd keer in therapie, maar scheiden, dat nooit’. „En ik ben er nog op tegen,“ vertelt ze. „Ik zal het iedereen afraden, al is het alleen maar om de kinderen. Want je kunt de situatie leefbaar maken, dat weet ik zeker. Met vergeving is er namelijk een weg om te overleven. En dat is moeilijk, dat heb ik zelf ervaren, maar ik denk dat je bij een scheiding allebei schuldig bent, ook als er sprake is van overspel. Ik zie nu bijvoorbeeld dat ik ook dingen verkeerd heb gedaan en dat mijn ex-man signalen uitzond die ik niet als zodanig herkende. Dus ik was net zo goed schuldig. Misschien dat ik daarom ook wel mijn ex-man kon vergeven. Zijn vriendin alleen niet. Ik was razend op haar. Ik wilde haar naam in huis niet horen. Want zij had mij mijn man afgenomen. Als ze de kinderen kwamen halen voor een weekend mocht hij binnenkomen, maar zij niet. Ik kon haar op dat moment niet vergeven. Ze had mij wel om vergeving gevraagd, maar dat had voor mij geen waarde, want ze ging gewoon door met die relatie.
Toch, na vier jaar, dacht ik: ‘Nu is het mijn tijd om te vergeven’. En ik merk dat de situatie leefbaar wordt. Ze komt nu bij mij binnen en ik bij haar. En daar ben ik toch heel blij om. Zo weet ik ook dat ze nooit slecht over mij zal spreken tegenover de kinderen en ze is ook heel lief voor mijn kinderen. En daar ben ik heel erg blij om. Want ik weet dat het ook anders kan. Dat de kinderen niet meer bij hun vader kunnen komen, omdat zijn nieuwe vrouw niets met zijn kinderen heeft.“
Even is het stil. Dan vervolgt ze: „Ik denk dat het het belangrijkste is dat je opnieuw kunt beginnen en dat je kunt en wilt vergeven. En dat hoeft niet gelijk de volgende dag, ik heb er ook jaren over gedaan. Maar alleen zo kun je er zelf los van komen en ook voor je kinderen betekent dat herstel. Blijf respectvol over de ander praten. Niet dat je alles goed praat, maar je hoeft niet alles voortdurend af te kraken. Als de kinderen iets kunnen wat mijn ex-man ook goed kon, zeg ik gerust dat ze dat van hun vader hebben.“

Vaderfiguur
Wat Ineke misschien nog wel het meeste mist, is een maatje met wie ze kan praten. „Mijn ex-man en ik konden heel goed met elkaar praten. Dat kan nu niet meer. En dat is in sommige situaties heel moeilijk. Want ik wil ook wel eens met een man die betrokken is bij de kinderen kunnen praten over de schoolkeuze, of over ruzies tussen de kinderen. Vaak komen er wel vrouwen op bezoek, maar dan zonder hun man. Dat vind ik jammer. Want ik vind het ook leuk om een man te spreken.
Bovendien, ik merk dat de kinderen behoefte hebben aan een vaderfiguur. Maar vader en moeder tegelijk zijn, kan ik niet. Sommige dingen kunnen vaders nu eenmaal en andere dingen kunnen moeders. Ik kan niet met de kinderen stoeien of voetballen en ik vind het jammer dat ik hun dat niet kan bieden. Aan de andere kant weten de kinderen ook dat ik hier niet voor gekozen heb. Het is nu zo en ik doe wat ik kan. Ik probeer de kost te verdienen, ik probeer het thuis gezellig te houden. En die andere dingen moeten ze dan maar met hun vader doen.
Ik moet roeien met de riemen die ik heb. Soms ben ik blij dat ik tenminste niet de enige ben bij wie de kinderen soms niet luisteren, of zich als echte pubers gedragen. Gezinnen waar wel twee ouders zijn, hebben net zo goed hun problemen met de kinderen.“

Nieuwe relatie
Ook kent Ineke periodes van eenzaamheid en wanhoop. „Ik moet zelf overal biddend naar zoeken. En dat brengt mij heel dicht bij God, maar op bepaalde momenten mis ik toch een man die net zoveel van de kinderen houdt als ik, en die ook op kan treden. Ik heb wel een vriendin die ook gescheiden is, met wie ik er heel goed over kan praten. En dan merk ik dat het helpt als je dingen van elkaar herkent en kun je elkaar ook helpen.
Ik denk ook wel eens na over een nieuwe relatie. Maar ja,“ lacht ze, „toen ik twintig was, had ik maar één eis; hij moest van harte de Here Jezus liefhebben en voor de rest interesseerde het me niets. Nu denk ik daar wel anders over. Het uiterlijk maakt me niet uit, en ik wil nog steeds iemand die een relatie met Jezus heeft, maar ook iemand die van mij houdt, van de kinderen houdt en ze er niet op de koop toe bijneemt. Want als je niet van hen houdt, kun je een huis met tieners niet verdragen. Hoewel ik het niet zou zien zitten als hij zelf ook drie, vier kinderen mee zou nemen. Ik hoop echt niet dat ik de rest van mijn leven alleen blijf, maar ik moet hem wel tegenkomen. Ik bid er nu soms ook voor, maar niet regelmatig. Als de kinderen de deur uit zijn, ga ik er wel eens echt naar zoeken.“

De naam Ineke is om privacyredenen gefingeerd.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons