Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Baukjes moeder: 'Baukje heeft ons niet meer nodig, wij haar wel'

in Nieuws

'Dat kan niet, mama. Baukje en ik hadden een geheimpje.' Toen Marije’s moeder haar op zaterdagmorgen vroeg vertelde wat er die nacht met Marije’s zus was gebeurd, kon Marije (toen 7) het niet geloven. Baukje, Richard, Ebel-Pieter, Gerben en Ype waren er in één klap niet meer. Marije kende ze allemaal.

Durkje: 'We sliepen toen de telefoon ging. Die hield echter op toen ik wilde opnemen en tegelijkertijd ging de deurbel. Eerst dacht ik dat het Baukje en Richard zouden zijn. Misschien hadden ze autopech en waren ze daarom zo laat, of waren ze hun sleutels vergeten. Toen zag ik drie mannen staan. De dominee en twee politie-agenten.

Dan slaat de schrik je om het hart. Al in de gang vertelde een agent wat er was gebeurd: "Baukje en Richard zijn verongelukt. Een ramp voor Enumatil". Ik denk dat ik wel tien keer heb geroepen "O nee, o nee"! Ik herinner me dat ik niet durfde vragen: "En de jongens dan?" En dan dat antwoord van de agent: "Die ook". Vijf jongeren in één klap.'

Baukje was dol op haar broers en zussen en dat was wederzijds. 'De avond voor het ongeluk hadden we nog Sinterklaas,' zegt Marije’s moeder, Durkje Elzinga, terwijl ze op haar armbandje wijst. 'Ik had Baukje en Richard ooit eens verteld dat mijn zus vroeger zo’n armbandje had en dat ik het ook zo graag wilde. Ik durfde mijn ouders er niet om te vragen. Daarom kreeg ik het van hen. "Liefs van ons" staat er in gegraveerd.'

Ze kan rustig vertellen over het drama dat zich in de nacht van vrijdag 6 op zaterdag 7 december bij het Groningse plaatsje Enumatil voltrok. De auto van Richard, de verloofde van Baukje, reed rond middernacht frontaal tegen een boom. Om 02.30 uur werden de moeder van Baukje en haar man Teunis ingelicht.

Enige tijd na het ongeval kwam een buurmeisje met twee kaartjes voor het gospelkoor Amfora uit Ureterp. Baukje had die besteld voor haar ouders. 'Ze had gezegd dat ze voor ons in februari een verrassing had gepland. Wij wisten dus niet dat dit het was. We zijn naar het concert geweest en daar is ook een lied opgedragen aan Baukje en Richard. Dat was allemaal zo bijzonder.'

Geheimpje

Met Marije had Baukje een geheimpje. Op zaterdag, de dag van het ongeluk, zouden ze met z’n allen, behalve pa en ma, naar een fotograaf gaan om als kinderen eens professioneel op de foto gezet te worden. Het was een verlaat Sinterklaascadeau. Een bezoek aan Mc Donalds zou van de middag een feest maken. Marije had zich er nog zo op verheugd. Durkje: 'Baukje was mijn dochter uit mijn eerste huwelijk, maar juist zij wilde een eenheid van het gezin maken. Richard, die geen ouders meer had, was hier ook heel vaak. Hij was altijd aan het stoeien, voetballen of knutselen met de kinderen. Samen zorgden ze voor veel leven in de brouwerij.

Je bent in het begin helemaal verdoofd. De omvang van zo’n verlies is nog niet te bevatten. Bovendien heb je nauwelijks de tijd om na te denken. Baukje en Richard stonden hier thuis opgebaard, maar Baukje mocht je niet meer zien. Het was een komen en gaan van mensen die hun medeleven wilden betuigen. Het was druk, maar wij hebben het als een warme deken ervaren.'

Gordel

Er is volgens Durkje een belangrijk verschil in hoe je iemand verliest. 'Gaat het geleidelijk, dan kun je afscheid nemen. Je hebt het nog rustig met elkaar over de dood en wat daarna komt.'
Baukje’s moeder vindt de dood van haar dochter zo ruw. 'De gordel was uit de bodem van de auto gerukt. Ik heb niet tegen haar kunnen zeggen hoe erg ik het voor haar vind, dat ze op deze manier moest sterven. We hebben niet kunnen vertellen dat we onze grote dochter zo vreselijk zullen missen.'

Enige tijd na het ongeluk begon de familie Elzinga te beseffen wat het leven zonder Baukje en Richard zou gaan betekenen. De foto van de kinderen werd alsnog gemaakt en de fotograaf monteerde Baukje er vakkundig tussen. Durkje: 'Ons leven lang hebben we nu een dochter die maar net 19 werd. Ik heb steeds van die onwerkelijke gedachten. Je wilt het even terugdraaien en nog even iets zeggen. Twee weken geleden had ik het gevoel dat ik het niet meer kon dragen. Als ik ‘s morgens wakker werd, bleef ik net zo lief op bed liggen. Het werk in het huishouden vlotte niet en soms dacht ik: Laat mijn leven hier ook maar ophouden.'

Gedragen

'De eerste week na het ongeluk voelde ik me gedragen door God. Mijn kind was niet mijn eigendom en ik moest het nu al teruggeven. Baukje had het soms best moeilijk en we waren het ook niet altijd eens. De laatste maanden ging het goed en we hebben het in die tijd ook veel over het geloof gehad. Toen Baukje er niet meer was, dachten we wel eens: Nu is ze de worstelingen helemaal te boven. Ze heeft rust. Dat gevoel is nu vaak anders. We zijn soms boos en verdrietig: "U had toch voor die boom kunnen gaan staan?" Tegelijk weet je dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid heeft. God heeft dit niet gewild, dat geloof ik echt.

Ik vraag me werkelijk af hoe we die eerste week zo op de been konden blijven. Al die begrafenissen, al dat verdriet. Het leven is gewoon veel moeilijker geworden. Baukje heeft ons niet meer nodig, maar wij haar wel. Onze andere kinderen hebben ons des te harder nodig en wij hen. Veel is van ons afgenomen, maar we hebben ook nog veel over om voor te leven.'

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons